Thursday, November 29, 2012

கர்நாடக அரசை முடக்கிவைக்க அரசியலமைப்புச் சட்ட உறுப்பு 365 ஐப் பயன்படுத்த வேண்டும்

 மத்திய அரசு உத்தரவிட்டும், உச்ச நீதிமன்றம் ஆணையிட்ட பிறகும் தமிழகத்துக்குரிய தண்ணீரைத் தர மறுக்கும் கர்நாடக அரசின் அணுகுமுறை அரசியலமைப்புச் சட்ட சிக்கலை உருவாகியிருக்கிறது. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் உறுப்பு 356 ஐப் பயன்படுத்தி அடிக்கடி மத்திய அரசு மாநில அரசுகளைக் கலைத்த காரணத்தால்  எஸ்.ஆர்.பொம்மை வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் சில கட்டுப்பாடுகளை விதித்தது. ஆனால் இப்போது ஏற்பட்டிருக்கும் சட்டச் சிக்கல் இதுவரை ஏற்பட்டதில்லை. இதை முன்னுணர்ந்துதான் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கிய நம் தலைவர்கள் அதற்கு ஒரு பரிகாரத்தை செய்து வைத்துள்ளனர். மத்திய அரசின் முறையான ஆணைகளை செயல்படுத்த மறுக்கும் மாநில அரசை முடக்கி வைக்க அரசியலமைப்புச் சட்ட உறுப்பு 365 ஐப் பயன்படுத்தி குடியரசுத் தலைவர் நடவடிக்கை எடுக்க முடியும். 

தமிழக உரிமையை மறுத்து அரசியல் அமைப்புச் சட்ட நெருக்கடியை உருவாக்கியிருக்கும் கர்நாடக் அரசை முடக்கிவைக்க அரசியலமைப்புச் சட்ட உறுப்பு 365 ஐப் பயன்படுத்த மத்திய அரசு முன்வரவேண்டும். இதில் அரசியல் லாப நட்டங்களைப் பார்க்காமல் மத்திய அரசு செயல்பட வேண்டும் . இதுகுறித்த விரிவான கட்டுரை ஒன்றை இங்கே படிக்கலாம். 

  The scope of Article 365 of the Constitution

K. Madhusudhana Rao
A. Article 365, concept and meaning

In the Draft Constitution of India a number of provisions enabling the Union Government to issue directions to the States during normal times as well as during emergency were proposed to be included. But the draft was silent as to the nature and extent of the power to be conferred on the Union to ensure that these directions were carried out. To fill this gap1 the Drafting Committee incorporated a new Article 365 which runs as follows:
"365. Where any State has failed to comply with, or to give effect to, any directions given in the exercise of the executive power of the Union under any of the provisions of this Constitution, it shall be lawful for the President to hold that a situation has arisen in which the Government of the State cannot be carried on in accordance with the provisions of this Constitution."

In understanding the nature and the scope of the power vested in the President by Article 365 the phraseology used in this article is to be analysed further. The crucial words in this regard are, "any directions given in the exercise of the executive powers of the Union under any of the provisions of this Constitution". In other words the meaning of the expression "any direction" must be understood to mean that any directions issued under any of the provisions of this Constitution in the exercise of the executive power of the Union2.
Thus this article can validly be invoked only if:
(1) any direction is given by the Union in the valid exercise of its power under any of the provisions of the Constitution; and
(2) such direction has not been complied with or given effect to by the State.
The words "it shall be lawful for the President to hold" occurring in Article 365 do not impose an obligation. They only confer power, the exercise of which is a matter of discretion with the President. On every non-compliance with the Union direction, irrespective of its extent and significance, the President (in effect the Council of Ministers) is not bound to hold that a situation has arisen in which the Government of the non-complying State cannot be carried on in accordance with the Constitution. The President should exercise this drastic power in a reasonable manner with due care and circumspection, and not mechanically. He should give due consideration to all relevant circumstances, including the response, if any, of the State Government to the direction. In response to the direction the State Government might satisfy the President that the direction had been issued on wrong facts or misinformation, or that the required correction has been effected. The President should also keep in mind that every insignificant aberration from the constitutional path or a technical controvention of constitutional provisions by the functionaries of the State Government would not necessarily and reasonably lead one to hold that the Government in the State cannot be carried on in accordance with the Constitution.

Thus Article 365 acts as a screen to prevent any hasty resort to the drastic action under Article 356 in the event of failure on the part of a State Government to comply with or to give effect to any constitutional direction given in the exercise of the executive power of the Union. Therefore, the extraordinary powers under Article 365 are necessary but should be exercised with great caution and in extreme cases.3
Explaining the meaning of Article 365 Sawant, J. in S.R. Bommai v.Union of India4 observed that Article 365 is more in the nature of a deeming provision. He further stated that failure to comply with or to give effect to the directions given by the Union under any of the provisions of the Constitution is one of the situations contemplated by the expression "Government of the State cannot be carried on in accordance with the provisions of this Constitution" occurring in Article 356.

Rejecting the contention5 that the only situation in which the power under Article 356 can be invoked by the President is the failure of the State Government to comply with or to give effect to the directions given in the exercise of the executive power of the Union under any of the provisions of the Constitution and not in any other case, Jeevan Reddy, J. observed that Article 365 is a "permissible" provision. It merely sets out one instance in which the President may hold that the Government of the State cannot be carried on in accordance with the provisions of the Constitution. It cannot be read as exhaustive of the situation where the President may form the said satisfaction. He reasoned that the expression, "it shall be lawful for the President" occurring in Article 365 vests discretionary power in the President which has to be exercised fairly. Each and every failure "ipso facto" does not give raise to the requisite situation6contemplated by Article 356. The President has to judge in each case whether the requisite satisfaction has arisen or not7.
The Sarkaria Commission cited the following illustrations as an indication of break-down of the constitutional machinery in a State due to non-compliance with the directions issued by the Union Government8.

1. Where a direction issued by the Union in the exercise of its executive power under any of the provisions of the Constitution, such as, Articles 256, 257 and 339(2) or, during an emergency under Article 353, is not complied with by the State Government in spite of adequate warning and opportunity, and the President thereupon holds under Article 365 that a situation, such as that contemplated in Article 356 has arisen;
2. If public disorder of any magnitude endangering the security of the State, takes place, it is the duty of the State Government to keep the Union Government informed of such disorder and if the State fails to do so, such failure may amount to impeding the exercise of the executive power of the Union Government and justify the latter giving appropriate directions under Article 257(1). If such a direction given to the State by the Union executive under Article 257(1) is not complied with in spite of adequate warning, the President thereupon may hold that the situation such as contemplated in Article 356 has arisen.

B. Article 365 and the Constituent Assembly Debates
Article 365 was introduced into the Constitution at the revision stage just 11 days before the Constitution was adopted by the Constituent Assembly. This provision was extensively discussed on Tuesday 15th November, 19499 in the Assembly.

In the Constituent Assembly some members opposed this article vehemently. Pt. H.N. Kunzru maintained that this new article was not warranted by the terms of reference to the Drafting Committee and that the Committee went beyond its mandate. When Dr B.R. Ambedkar sought to justify the adoption of Article 365 by making a reference to Section 126 of the Government of India Act, 193510, Pt. H.N. Kunzru said that while adopting certain provisions of the Government of India Act, 1935 into the Draft Constitution, some provisions of that Act were deliberately omitted implying thereby that Section 126 was one such provision which was omitted while preparing the Draft Constitution. Advocating for the deletion of Article 365, he strongly maintained that reference to Section 126 of the Government of India Act, 1935, in this connection, would not justify the language of Article 36511.
Pt. Thakurdas Bhargava, arguing that Article 365 is redundant, said that if the Provincial Government refuses to abide by an important provision of the Constitution even after the Government of India issued the instructions to the Provincial Governments to abide by it, then the language of Article 35612 is sufficient to meet the needs of such a situation13. Supporting for the deletion of Article 365 he explained the impact of this article on the stability of the Provincial Governments in the following words:
"The Provincial Governments will be in constant fear and will constantly tremble before him (the Prime Minister). Such a provision will invest the Central Government with absolutely arbitrary power and I maintain that arbitrary power should not be given to any person. Ministers and Provincial Governments will have no security or stability and will change at the whim or caprice of the Prime Minister."14
However, the insertion of Article 365 was supported by other Members15 of the Assembly on the ground that the Centre should be strong enough and it should have strong control over the Provincial Governments to tide over the difficulties created by the fissiparous tendencies existing in the country.
Defending Article 365, Dr B.R. Ambedkar observed that the new article contained a "consequential provision" because:
"... once there is power given to the Union Government to issue directions to the States that in certain matters they must act in a certain way, it seems to me that not to give the Centre the power to take action when there is failure to carry out those directions is practically negativing the directions which the Constitution proposes to give to the Centre. Every right must be followed by a remedy. If there is no remedy then obviously the right is purely a paper right, a nugatory right which has no meaning, no sense and no substance."16

C. Union directions under the Constitution
Under various provisions of the Constitution, the Union Government is authorised to issue directions to the States which would have the impact of encroaching upon the State field in excess of that permitted by the scheme of the Constitution17.
Article 53 of the Constitution provides that the executive power of the Union is vested in the President and he shall exercise his power either directly or through officers subordinate to him in accordance with the provisions of the Constitution. Article 73 says that the executive power of the Union extends (a) to matters with respect to which the Parliament has power to make laws; and (b) to the exercise of such rights, authority and jurisdiction as are exercisable by the Government of India by virtue of any treaty or agreement. In other words the executive powers of the Union comprehends the power to administer or to carry into effect valid laws made by Parliament and the exercise of its treaty powers18.
Article 256 imposes a general obligation on the States to so exercise their executive power as to ensure compliance with the laws made by Parliament and the executive power of the Centre extends to the giving of such directions to a State as may appear to the Centre to be necessary for the purpose19. This makes the State executive subservient to the Union executive power.
Article 257(1) provides that the executive power of the State is to be so exercised as not to impede or prejudice the exercise of the Centre's executive power and the Centre can give such directions to a State as may appear to the Central Government to be necessary for that purpose.
Under Article 257(2) the Centre may give directions to a State as to the construction and maintenance of means of communication declared in the direction to be of national or military importance, although "communications" is a State subject20. However, this does not restrict the power of Parliament to declare highways or waterways to be national; nor is the Centre's power restricted with respect to the national highways or waterways nor its power to construct and maintain means of communication as part of its functions with respect to naval, military and air-force works.
Article 257(3) empowers the Centre to give directions to a State as to the measures to be taken for the protection of the Railways within the State. "Railways" is a Central subject21 but "police" is a State subject22. Consequently the protection of railway property lies within the field of the State Government. It may be that in a particular case the Centre may desire that the railway property be protected by taking special measures by the State and for that purpose the Centre is given power to give directions to the States23. Article 257(4) provides that the Centre shall pay sums to the States in respect of extra costs incurred by the States for complying with the directions issued by the Centre under Article 257(2) and (3).
When a proclamation of emergency is made under Article 352 the executive power of the Union extends to the giving of directions to any State as to the manner in which the executive power thereof is to be exercised. This is possible by virtue of Article 353(a).
When a financial emergency is declared under Article 360 the Centre may give directions to a State, inter alia, to observe certain canons of financial propriety by virtue of Article 360(3).
In addition to the above provision, in certain matters concerning minorities and language also the Central Government has power to issue directions to the States. Under Article 339(2) the Central Government is empowered to give directions to a State as to the drawing up and execution of schemes specified in the direction to be essential for the welfare of the Scheduled Tribes in the State.
Article 344(6) empowers the President to issue directions to give effect to the recommendation of the Language Commission [appointed under Article 344(1)] after they were scrutinised by a Parliamentary Committee.
Under Article 347, on demand being made in that behalf, the President may, if he is satisfied that a substantial portion of a State desires the use of any language spoken by them to be recognised by that State, direct that such language shall also be officially recognised throughout the State or any part thereof for such purpose as he may specify.
Under Article 350-A a State is obligated to provide facilities for instruction in the mother tongue at the primary stage of children belonging to a linguistic minority and the President has been empowered to issue such directions to any State as he considers necessary.
Under para 6 of the Fifth Schedule of the Constitution the President can declare areas to be scheduled areas and can issue directions in regard to the administration of these areas.
If the Union Government issues any directions under any of the provisions enumerated above and if any State Government fails to comply with them, such failure answers the situation contemplated by Article 365.

D. The significance of Article 365
The incorporation of Article 365 in the Constitution is not without significance. The Constitution has not provided for separate federal agencies to execute the federal laws. If the Union is to implement them through the State Government by issuing directions to them, the Union must have necessary power to seek obedience from the States for the implementation of Union directions. To achieve this objective power is given to the President under Article 36524. But inconsiderate use of these directions can upset the constitutional balance between the Union-State relationship25.
R.S. Gae has suggested that Parliament could, in case where the State has failed to carry on the directions issued by it, pass a law empowering the Central Government to call upon the State Ministers and the authorities of the State to implement the directions issued by the Union Government and impose a penalty for failure to do so. To achieve this purpose he is in favour of invoking Article 258(2)26. If this suggestion is followed then Article 365, consequently Article 356, need not be invoked. As per his opinion recourse to Article 365 can be had only if the State Legislature expressly prohibits the Ministry from implementing the Union direction.27
But this suggestion was controverted by the Rajmannar Committee on the reason that according to Gae's suggestion the Cabinet would be subject to two masters and should be responsible to both, viz. the Central Government and the State Legislature. The Committee opined that this is an impossible position under the constitutional provisions. Further the Rajmannar Committee expressed the view that the most objectionable feature in regard to Articles 256 and 257 is that the only condition to be satisfied before the issue of such directions is the unilateral satisfaction of the Government of India, as both the articles (Article 256 and 257) contained the expression "such directions to a State as may appear to the Government of India to be necessary for that purpose". Therefore this Committee advocated for the repeal of Articles 256, 257 and 365. Alternatively this Committee suggested that if these articles are to be retained, no direction contemplated in Articles 256 and 257 should be issued except in consultation with and with the approval of the Inter-State Council.28
It is submitted that the view taken by the Rajmannar Committee is misconceived because the Constitution established responsible government in which the executive, that is the Cabinet, is made responsible to the legislature. Similarly, the constitutional provision made the State Government responsible to the Central Government so far as the Union directions are concerned.

E. Article 365 and federalism
The Constitution has established federalism in India. But the political transformation that occurred in the country has produced certain significant changes in this area:
1. The federalism that normally envisages "competitive federalism" in which both the Union and State Government compete with each other for identification and operation in the constitutional structure has given way to "cooperative federalism" which helps the federal system to act in unison by minimising friction and also by promoting cooperation among the various constituent Governments of the Federal Union for the purpose of achieving certain desired national goals29. In the process this cooperative federalism gave way to the development of "organic federalism" wherein the federation and the federating units function as part of one organism to achieve the common governmental purposes that are mentioned in the constitutional document. Therefore what is discernible is that the Indian federalism in its working has been moved from the theoretical framework of cooperative federalism towards an organic federalism to be placed towards the unitary end of the federal spectrum.30
2. Though the framers of the Constitution have established a federal policy in India, the long and continuous Congress rule under the leadership of Nehru and Indira Gandhi has put in hibernation the federal features of the Indian Constitution. But they came to the fore when regional parties rose to voice local demands and grievances and to rectify economic imbalances created by centralised planning. The growth of the regional parties has further resulted in the formation of coalition Governments both at the Union and State level on the basis of common minimum programmes/national agendas for governance. Every regional party agrees to participate in the coalition Government by giving deference to local needs and sentiments. In the process it may so happen that a regional party may effectively raise its voice in the functioning of the Union Government. In this atmosphere of coalition politics the Union Government must govern the country keeping in view national goals and ideals underlying the Constitution.
In order to achieve the commonly-desired goals under the Constitution the Union Government must be armed with sufficient powers to issue directions to the States to act towards the achievement of goals set by the Constitution. To ensure this Article 365 has a significant role to play under the Indian constitutional scheme.

F. Conclusion
From the foregoing analysis the following propositions would emerge:
1. The framers of the Constitution intended to make the Central Government strong enough to tide over the difficulties created by the fissiparous tendencies. Article 365, in their view is one of the measures to achieve the said purpose. At present the Indian polity is confronted with problems like parochial tendencies, nepotism, religious conflicts, petty political interests, cross-border terrorism in addition to political instability. In this socio-political atmosphere Article 365 has a role to play in the interest of the unity and integrity of India.
2. The Union Government has no separate agencies to implement the Union laws. Consequently the Union Government is given power under Article 365 to secure compliance with the Union directions from the State Governments. Hence this is one of the purposes for which the power under Article 365 is to be used.
3. Article 365 is intended not only to supply an additional ground for the President's action under Article 356 but also to restrict and confine the scope of the word "otherwise" in Article 356 to the grounds mentioned in Article 365.
4. Article 365 is a permissible provision under which the President has a discretionary power to judge whether a particular situation falls within the compass of this article or not. He has to exercise this discretionary power fairly so as to limit the scope of Article 365 by taking into consideration the federal principle underlying the Constitution.
5. Dr B.R. Ambedkar said in the Constituent Assembly that before invoking the President's rule provision by the Centre, a warning must be given to the erring State mentioning that things are not happening in the way in which they are intended to happen in the Constitution (IX CAD 177). If the Union Government issues any such warning then non-compliance with such warning by the State Government answers the situation contemplated by Article 365.


1. Originally the provisions of the Draft Constitution relating to financial emergency contained a clause which specified that failure on the part of the State to comply with any directions issued by the Union under the article would be deemed to be failure on the part of the State Government to carry on the Government of the State in accordance with the provisions of the Constitution. This provision was accepted by the Constituent Assembly, but at the revision stage the Drafting Committee separated this clause from the financial provisions and introduced Article 365. See B. Shiva Rao, "The Framing of India's Constitution: A Study" (New Delhi: IIPA: 1968), p. 822. Return to Text
2. Krishna P. Shetty, "President's Power under Article 356 of the Constitution - Theory and Practice" in Alice Jacob (Ed.): Constitutional Developments Since Independence(Bombay: Tripathi: 1975), p. 342. Return to Text
3. Sarkaria Commission Report on Centre-State Relations, Part I (New Delhi: Government of India: 1988), pp. 106-07.Return to Text
4. (1994) 3 SCC 1 at 104 (for himself and on behalf of Kuldeep Singh, J. Similar view was expressed by K. Ramaswamy, J. who held a minority view - Ibid at p. 190.Return to Text
5. Submitted by Ram Jethmalani, counsel for the petitioner.Return to Text
6. "The Government of the State cannot be carried on in accordance with the provisions of this Constitution." Return to Text
7. (1994) 3 SCC 1 at 273 (for himself and on behalf of Agrawal, J.). Return to Text
8. Sarkaria Commission Report on Centre-State Relations, Part I, (New Delhi: Government of India: 1988), p. 173, para 6.4.12. Return to Text
9. XIX CAD 503 Return to Text
10. Section 126 of the Government of India Act, 1935 empowered the Governor General to give directions to the provinces and if it appears to the Governor General that effect has not been given to any such directions he can in his discretion issue orders to the Governor who was to act in his discretion in the matter of carrying out the directions given by the Governor General. Return to Text
11. XI CAD 509 Return to Text
12. It provides provisions in case of failure of the constitutional machinery in States. Return to Text
13. XI CAD 511 Return to Text
14. XI CAD pp. 512-13 Return to Text
15. Shri K. Santhanam at XI CAD 153; Shri R.K. Sidhwa at XI CAD 515; Shri Brajeswar Prasad at XI CAD 515; Shri Mahavir Tyagi at XI CAD 517, supported the retention of Article 365. Return to Text
16. XI CAD 507 Return to Text
17. K. Subba Rao, "Some Constitutional Problems" (Bombay: University of Bombay: 1970), p. 44. Return to Text
18. Krishna P. Shetty, "President's Power under Article 356 of the Constitution - Theory and Practice" in Alice Jacob (Ed.):Constitutional Developments Since Independence(Bombay: Tripathi: 1975), p. 343. Return to Text
19. The High Court of Calcutta held that the provisions of Article 256 are mandatory which must be complied with by the States in Jay Engineering Works Ltd. v. State of W.B., (AIR 1968 Cal 407) in the following fact-situation: the State of West Bengal issued a circular to the police officers in the State not to intervene in case of "gherao" of the industrial establishments by its workers. A writ petition was filed in the Calcutta High Court challenging the circular. Treating Article 256 mandatory, the circular issued by the State Government to its officers not to enforce certain sections of the Criminal Procedure Code (a Central law) was struck down as being in violation of Article 256. Return to Text
20. Entry 13, List II, Schedule VII of the Constitution of India.Return to Text
21. 21 Entry 22, List I, Schedule VII of the Constitution of India.Return to Text
22. Entry 2, List II, Schedule VII of the Constitution of India.Return to Text
23. M.P. Jain, "Indian Constitutional Law" (Bombay: Tripathi: 1987), pp. 352-53. Return to Text
24. H.M. Seervai, "Constitutional Law of India", Vol. III (Mumbai: Tripathi: 1996), p. 3091. Return to Text
25. P.B. Mukherji, "The Critical Problems of the Indian Constitution", (Bombay: University of Bombay: 1968), p. 28.Return to Text
26. Article 258(2) provides that a law made by Parliament which applied in any State may, notwithstanding that it relates to a matter with respect to which the legislature of the State has no power to make the laws, confers powers and imposes duties or authorises the conferring of powers and the imposition of duties, upon the State or officers and authorities thereof. Return to Text
27. R.S. Gae, "Administrative Relations between the Union and the States", Vol. III, No. 3, JCPS. 1 (1969) at pp. 10-14.Return to Text
28. Report of the Centre-State Relations Enquiry Committee (Madras: Government of Tamil Nadu: 1971) pp. 22-23. Also see P.B. Mukherji "The Critical Problems of the Indian Constitution" (Bombay: University of Bombay: 1968), p. 27.Return to Text
29. M.P. Jain, "Indian Constitutional Law" (Bombay: Tripathi: 1987), p. 379. Return to Text
30. Prof. A. Lakshminath, et. al. "Nehruvian Federalism and its Contemporary Relevance", Vol. I, AULJ, 1993 at p. 56.Return to Text

* Author of this article is working as Assistant Professor, Department of Law, Andhra University 

Wednesday, November 28, 2012

காப்ரியேல் கார்ஸியா மார்க்யெஸ் - ரவிக்குமார்

 இலக்கியத்துக்கானநோபல் பரிசு பெற்று முப்பது ஆண்டுகள் ஆகும் நிலையில் பத்திரிகையாளராக மார்க்யெஸ்  என்ன செய்தார் என்பதை விவரிக்கும் நூலொன்று ஸ்பானிஷ் மொழியில் வெளியாகவுள்ளது . அத பிரதி ஒன்றை அவரிடம் கொடுத்துள்ளனர். ஆனால் அதைப் படிக்கும் நிலையில் அவர் இருக்கிறாரா என்பதுதான் தெரியவில்லை 

காப்ரியேல் கார்ஸியா மார்க்யெஸ் ஞாபக மறதி நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்ற செய்தியைப் படித்தபோது அவரது மரணச் செய்தியைக் கேட்டதுபோல நான் துணுக்குற்றேன்.மார்க்யெஸுக்கு சின்னச் சின்ன விஷயங்கள்கூட மறந்துவிடுகின்றன. அவர் அடிக்கடி எனக்கு ஃபோன் செய்து சாதாரண விஷயங்கள் பற்றியெல்லாம் விசாரிக்கும்போது எனக்கு அழுகைவருகிறது. இந்தமாதிரியான நோய் எங்கள் குடும்பத்தில் எல்லோருக்குமே வந்திருக்கிறது. அவர் இனிமேல் எழுதுவது சாத்தியமில்லைஎன்று அவரது சகோதரர் சொல்லியிருக்கிறார். ஒரு படைப்பாளிக்கு நினைவுகள் மரித்துப் போவதுபோல ஒரு கொடுமை வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. பௌதீக உடலின் மரணத்தைவிடவும் துயரமானது அது.அந்தக் கொடுமை மார்க்யெஸுக்கு நேர்ந்திருக்கிறது.
தற்காலத் தமிழ் இலக்கியத்தை லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்துகள் பாதித்த அளவுக்கு நமது அண்டை மாநிலங்களின் இலக்கியங்கள் பாதித்ததில்லை. மார்க்யெஸின் மேஜிக்கல் ரியாலிஸ எழுத்து முறை குறித்து இங்கே பேசப்பட்டபோது தமிழ் எழுத்தாளர்கள் பலரை அது மிரளச் செய்தது. நமது புராணங்களில் இல்லாத ‘மேஜிக்காஎன்று அவர்கள் நடுக்கத்தோடு பலவீனமாகக் குரல் எழுப்பியதையும், அவர்களை மிரட்டுவதற்கென்றே தமிழில் உருவாக்கப்பட்ட சில ‘மேஜிக்கல் ரியாலிஸப் படைப்புகளையும் இப்போது நினைத்துப் பார்க்கிறேன். மார்க்யெஸ் பற்றிய செய்தியைப் பார்த்ததும் ‘லிவிங் டு டெல் த டேல்என்ற அவரது சுய சரிதையை மீண்டும் படிக்க ஆரம்பித்தேன்.

1982 ஆம் ஆண்டு தனது ஐம்பத்து நான்காவது வயதில் இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசைப் பெற்ற மார்க்யெஸ், லத்தீன் அமெரிக்காவின் தனித்துவம்மிக்கப் படைப்பாளிகளுள் ஒருவராகத் திகழ்பவர்.சட்டப் படிப்பைப் பாதியிலேயே விட்டுவிட்டுப் படைப்பாளியாக மாறியவர். நமது வாழ்க்கை எவ்வளவோ வசதியானது என நம்மை எண்ண வைக்கும் அளவுக்கு வறுமையை அனுபவித்தவர். மின்சாரக் கட்டணம் அதிகமாகிவிடும் என்பதற்காக இரவில் நீண்டநேரம் படிப்பதற்கு அவரை வீட்டில் அனுமதிக்கமாட்டார்களாம். ஆனால் படிப்புதான் அவரது வாழ்க்கையைத் தீர்மானித்தது. மாண்ட்டிசோரி பள்ளியில் படிக்கும்போது தனது வீட்டில் கிடந்த பழைய புத்தகம் ஒன்றை அவர் படித்திருக்கிறார். சில ஆண்டுகள் சென்றபிறகுதான் அது ‘ஆயிரத்தொரு இரவுகள்என்ற புத்தகம் என்பது அவருக்குத் தெரிந்தது. அவரை நான்காம் வகுப்பில் சேர்ப்பதற்காக அவரது அம்மா அழைத்துச் சென்றபோது பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் நீ என்னென்ன புத்தகங்கள் படித்திருக்கிறாய்?என்று கேட்க அவரிடம் தான் படித்த புத்தகங்களின் பட்டியலைச் சொன்னதும் அவர் உடனே பள்ளியில் சேர்த்துக்கொண்டாராம்.

எப்படி அவர் ஒரு எழுத்தாளராக மாறினார் என்பதை மார்க்யெஸ் தனது சுயசரிதையில் விவரித்திருக்கிறார். மார்க்யெஸின் ரூம் மேட்களில் ஒருவரான டொமிங்கோ மானுவெல் வேகா என்ற மருத்துவ மாணவர் அவ்வப்போது அவருக்குப் படிப்பதற்கு புத்தகங்கள் தருவார். ஒரு நாள் இரவு அவர் மூன்று புத்தகங்களை எடுத்து வந்தார் அதில் ஒன்றை மார்க்யெஸிடம் தந்தார். அது, காஃப்கா எழுதிய ‘மெட்டமார்பசிஸ்’ . “ இன்று உலக இலக்கியங்களில் ஒன்றாக இருக்கும் அந்தப் புத்தகம் அதன் முதல் வாக்கியத்திலிருந்தே எனது வாழ்வின் திசையைத் தீர்மானித்துவிட்டது . . . . உண்மைகளை ( ஒரு படைப்பில் ) நிரூபணம் செய்யவேண்டும் என்று அவசியமில்லை. ஒரு படைப்பாளி ஒரு உண்மையை எழுதும்போது அவரது திறமை, அவரது குரலின் உறுதி ஆகியவற்றைத் தவிர வேறு ஆதாரங்கள் எதுவும் அதற்குத் தேவையில்லைஎன்று அந்தக் கதை தனக்கு உணர்த்தியது என்கிறார் மார்க்யெஸ். அந்தக் கதைதான் அவரை எழுத்தாளனாக்கியது.

காஃப்காவின் கதையைப் படித்த உத்வேகத்தில் சிறுகதை ஒன்றை மார்க்யெஸ் எழுதினார். ”’எல் எஸ்பெக்டேடர் பத்திரிகையின் ஆசிரியரான எடுவர்டோ சலாமியாவுக்குக் கடிதம் ஒன்றை எழுதினேன். கதையோடு அந்தக் கடிதத்தை இணைத்து ஒரு உறையில் போட்டு அந்த அலுவலகத்துக்கு நேரில் சென்று வரவேற்பறையில் கொடுத்தேன். ஆசிரியரைப் பார்ப்பதற்கு அங்கே அனுமதித்தார்கள். ஆனால் அந்த அளவுக்கு எனக்குத் தைரியமில்லை. வரவேற்பறையிலேயே கொடுத்துவிட்டு ஓடிவந்து விட்டேன்.. . .  இரண்டு வாரங்கள் கழிந்துவிட்டன, ஒரு செப்டம்பர் மாதம் 13 ஆம் தேதி, எல் எஸ்பெக்டேடர் பத்திரிகையின் முகப்பில் பெரிதாக த தேர்டு ரிசைனேஷன்என்ற எனது சிறுகதையின் தலைப்பு அச்சிடப்பட்டுக் கடையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்தப் பத்திரிகையை வாங்குவதற்கு ஐந்து ஸெண்டோவா காசு என்னிடம் அப்போது இல்லைஎன்று கூறுகிறார் மார்க்யெஸ். தனது வறுமையின் மிகவும் வெளிப்படையான அடையாளம் அது என்கிற அவர் , தெருவில் போய்க்கொண்டிருந்த ஒருவரது கையில் அந்தப் பத்திரிகையைப் பார்த்துவிட்டு அதை அவரிடம் கெஞ்சிக் கேட்டு வாங்கிவந்து தனது கதையை வரிவிடாமல் படித்ததாகக் குறிப்பிடுகிறார்.
தான் அனுபவித்த வறுமையை விவரிக்கும்போதுகூட அதை சுவாரஸ்யமான கதையைப்போல அவரால் சொல்ல முடிகிறது.  தான் தங்கியிருந்த விபச்சார விடுதியையொத்த ஹோட்டல் அறையின் வாடகைப் பணத்தைத் தர முடியாமல் ஒருமுறை தனது நாவலின் கையெழுத்துப் படிகளை அவர் அடகு வைத்திருக்கிறார்;  தங்குவதற்கு இடமின்றி இரவுகளில் தெருக்களில் அலைந்திருக்கிறார்; பாரீஸ் நகரின் மெட்ரோவில் ஒருமுறை பிச்சைகூட எடுத்திருக்கிறார்.  தனக்குக் காசு போட்டவன், தான் சொன்ன காரணத்தைக் கேட்காமலே போனதுதான் மிகவும் சோகமானது என்று கூறும் மார்க்யெஸ் முதன் முதலில் மெக்ஸிகோவில் பத்திரிக்கையொன்றில் உதவி ஆசிரியராகச் சேருவதற்குப் போனபோது தனது ஷுவின் கீழ்பாகம் பிய்ந்து ஓட்டையாகி இருந்ததை நினைவு கூர்கிறார். அவர் பத்திரிகையாளராக சேர்ந்தபோது ஒரு கட்டுரை எழுதினால் அவருக்குத் தரப்பட்ட ஊதியம் வெறும் மூன்று பெசோக்கள் மட்டும்தான். அதாவது, முப்பது ரூபாய். 
நாவலாசிரியராக, சிறுகதை எழுத்தாளராக அறியப்பட்டாலும் மார்க்யெஸின் அடிப்படையான ஆர்வம் கவிதை.  இருபதாம் நூற்றாண்டின் மாபெரும் கவிஞனென பாப்லோ நெருடாவைக் குறிப்பிடும் மார்க்யெஸ், "நெருடா, மிதாஸ் போல - அவர் தொட்டதெல்லாம் கவிதையாகிவிட்டது"  என்கிறார்.  ஜிபாக்குரா என்னும் இடத்தில், தான் படித்த மோசமான கவிதைகளின் காரணமாகத்தான் இலக்கியத்தில் ஆர்வமேற்பட்டது.  அப்போது ஒருபக்கம் அந்தக் கவிதைகளையும் மறுபக்கம் தனது வரலாற்று ஆசிரியர் ரகசியமாகத் தரும் மார்க்சியப் புத்தகங்களையும் தான் படித்ததாகக் கூறுகிறார்.

தங்களது யுத்த அனுபவங்களை மட்டுமே நினைவுகூர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கும் கிழவர்களால் சூழப்பட்ட தாத்தா; தங்களது சவத் துணிகளைத் தாங்களே நெய்து கொள்ளும் அத்தைகள்; இறந்தவர்களின் ஆவிகளோடு உரையாடிக்கொண்டிருக்கும் பாட்டி; ஆவிகள் பெருமூச்செறியும் யாருமற்ற படுக்கையறைகள்; தோட்டத்து மல்லிகை மரம்; வாழைப் பழங்களை ஏற்றிச் செல்லும் புகை வண்டிகள்; பழத்தோட்டங்களினூடே பாயும் குளிர்ந்த நீரோடைகள் - மார்க்யெஸின் சிறிய பிராயத்தைச் சூழந்திருந்த இவைகளின் தடயங்களை அவரது எழுத்துக்களில் பார்க்கமுடியும்.  சிறுவனாக இருந்தபோது ஒருமுறை தனது வீட்டு வேலைக்காரப் பெண்ணுக்குப் பிரசவம் ஆனதை ஒளிந்திருந்து பார்த்த மார்க்யெஸ், அதன்பிறகு ‘பாரிஸிலிருந்து கொக்குகள்தான் குழந்தைகளைக் கொண்டுவந்து போடுகின்றனஎன்று யாராவது சொன்னால் தனக்கு சிரிப்புத்தான் வரும் என்கிறார்.

மார்க்யெஸின் மீது அவரது தாத்தாவும் பாட்டியும் செலுத்திய தாக்கம் அதிகம். அது அவரது படைப்புகளில் தனது சுவட்டினை அழுத்தமாகப் பதித்திருக்கிறது. கலோனெல் நிக்கோலஸ் ரிக்கார்டோ மார்க்யெஸ் மெஜியா அதுதான் எனது தாத்தாவின்  முழுப்பெயர்.  நான் எனது வாழ்நாளில் சந்தித்ததிலேயே மிகவும் சிறந்த மனிதர் அவர்.  எங்களுக்குள் மிகச் சிறப்பான புரிதல் நிலவியது.  ஆனால் ஐம்பது ஆண்டுகள் கழித்து இப்போது அதை நினைத்துப்பார்க்கையில் அவர் அந்தப் புரிதலைப் பூர்த்தி செய்யவில்லை எனத் தோன்றுகிறது.  ஏனென்று எனக்குத் தெரியவில்லை.  ஆனால், எனது இளம் பருவத்தில் தோன்றிய இத்தகைய எண்ணம் எப்போதும் என்னை செயலிழக்கச் செய்கிறது.  அது மிகவும் சோர்வு தரும் ஒரு விசயம்.  அரித்துத் தின்கின்ற, தீர்க்க முடியாத குழப்பத்தோடு வாழ்வதுபோல அது.  ஏனென்றால் எனக்கு எட்டு வயதாகும்போது எனது தாத்தா இறந்துவிட்டார்.  அவர் இறக்கும்போது நான் பார்க்கவில்லை.  அந்தச் சமயம் அரகாடகாவிலிருந்து வெகு தூரத்திலுள்ள வேறொரு நகரத்தில் நான் தங்கியிருந்த வீட்டில் அந்தச் சாவு பற்றிப் பேசிக் கொண்டார்கள்.  அந்த நேரத்தில் அது எனக்குள் எவ்விதத் தாக்கத்தையும் உண்டாக்கவில்லை.  ஆனால் இன்று எனக்கு ஏதாவது நடக்கும்போது குறிப்பாக நல்லது நடக்கும்போது இதைத் தெரிந்துகொள்ள தாத்தா இல்லையே என்று நினைத்துக் கொள்கிறேன்.” என்கிறார் மார்க்யெஸ்.

தாத்தாவைப் போலவே பாட்டியும் மார்க்யெஸின் நினைவை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருக்கிறார். இன்றும்கூட என் கனவுகளில், எனது குழந்தைப் பிராயத்தின்போது வரப்போகும் கெடுதலைப் பற்றி இரவு நேரங்களில் ஏற்படும் முன்னுணர்வைப் போன்றதொரு உணர்வு என்னை அலைக்கழிக்கிறது.  அது கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒரு உணர்வு நிலை.  ஒவ்வொரு நாளும் மாலையில் தொடங்கி விடியிலின் கிரணங்கள் என் கதவிடுக்குகள் வழியே வந்து எழுப்பும் வரை தூக்கத்தில் என்னை அரித்துத் தின்கிறது.  என்னால் அதை சரிவர விவரிக்க முடியவில்லை.  ஆனால் அத்தகைய முன்னுணர்வு  இரவில் எனது பாட்டியின் ஆவியும், உற்பாதங்களும் வேண்டுதல்களும் உருப்பெற்று உலவுவதோடு தொடர்புடையதென எனக்குத் தோன்றுகிறது.  அத்தகயைது எங்கள் உறவு, கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு இழை எங்கள் இருவரையும் அதீத உலகத்தோடு பிணைத்து வைத்துள்ளது.  பகல் வேளைகளில் எனது பாட்டியின் மாந்திரீக உலகம் என்னை வசீகரிக்கும்.  என்னை உறிஞ்சிக் கொள்ளும்.  அதுவே என் உலகமாக இருக்கும்.  ஆனால், இரவு வந்துவிட்டால் அது என்னை பயமுறுத்தும், இன்றும்கூட உலகில் ஏதோ ஒரு பகுதியில், ஏதோ ஒரு அறிமுகமற்ற ஓட்டலில் தனியே தூங்கும்போது நான் அலறி விழித்துக் கொள்கிறேன்.  இருளில் தனியே இருப்பதால் உண்டாகும் பயத்தினால்.  அப்படி எழுந்துகொண்ட பிறகு மீண்டும் நான் அமைதியடைந்து தூங்குவதற்கு நெடுநேரமாகிவிடும்.  என்னுடைய தாத்தாவோ இதற்கு நேர் எதிரானவர்.  எனது பாட்டியின் நிலையற்ற உலகில் என் தாத்தா முழுமையான பாதுகாப்பின் குறியீடாக இருந்தார் அவர் இருந்தால் எனது பதற்றம் தணிந்துவிடும்.  திடமான தளத்தில் நிற்பதுபோல நான் உணர்வேன்.  வேடிக்கை என்னவென்றால் நான் எனது தாத்தாவைப்போல - யதார்த்தமாக, வீரமாக, பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டுமென்றே விரும்பினேன்,  ஆனால் எனது பாட்டியின் உலகத்தினுள் எட்டிப் பார்க்க வேண்டும் என்ற இடைவிடாத தூண்டுதலை என்னால் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லைஎன்று மார்க்யெஸ் கூறும்போது அவர் நமது மனதுக்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருப்பதை நாம் கண்டுகொள்கிறோம்.

என்னுடைய பாட்டி மிகவும் கொடூரமான விஷயங்களைப் பற்றி ஏராளமான கதைகளைச் சொல்வார்கள்.  அப்போதுதான் பக்கத்திலிருந்து பார்த்துவிட்டு வந்ததுபோல சொல்வார்கள்.  சந்தேகமே பட முடியாதபடி அவர் அவற்றைச் சொல்கிற விதமும், அவர் பேச்சில் காணப்படும் படிமங்களின் செறிவும் அவரது கதைகளை மிகவும் நம்பகத் தன்மை வாய்ந்தவையாக மாற்றின என்று நினைக்கிறேன்.  நான் "ஒன் ஹன்ட்ரட் இயர்ஸ் ஆஃப் சொலிட்யூட்" நாவலை எனது பாட்டியின் யுக்திகளைக்கொண்டுதான் எழுதினேன்.” என்று சொல்லும் மார்க்யெஸ், தனக்கு நோபல் பரிசைப் பெற்றுத்தந்த அந்த நாவலை அவ்வளவு சிறந்த ஒன்றாகக் கருதுவதில்லை. தனது படைப்புகளில் ஆட்டம் ஆஃப் த பேட்ரியார்க்தான் சிறந்ததென்பது அவரது மதிப்பீடு.  அதுவொரு உரைநடைக் கவிதை என்று பெருமையோடு அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

மாஜிக்கல் ரியாலிஸம் என்பது மிகைப்படுத்தப்பட்ட கற்பனை என்றுதான் பலரும் கருதுவார்கள். ஆனால், தனது படைப்புகளின் அத்தனை வாக்கியங்களும் உண்மைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை என்கிற மார்க்யெஸ். நாவலில் வெளிப்படும் யதார்த்தம் என்பது கனவில் வெளிப்படும் யதார்த்தத்தை ஒத்ததுஎன்கிறார். "ஒரு நாட்டின், ஒரு குறிப்பிட்ட பிரதேசத்தின் யதார்த்தத்துக்கு மட்டுமே கடமைப்பட்டிருப்பதல்ல எழுத்தின் பணி.  இந்த உலகம் முழுமைக்குமான யதார்த்தத்துக்கே எழுத்தாளன் கடப்பாடு கொண்டவனாயிருக்க வேண்டும். . . . ஒரு எழுத்தாளனின் கடமை நன்றாக எழுதுவதுதான் "  என்பது மார்க்யெஸின் உறுதியான நம்பிக்கை.
கியூபாவின் அதிபராக இருந்த காஸ்ட்ரோ முதல் உலகின் மிகப்பெரிய தலைவர்கள் பலரையும் நண்பர்களாகக் கொண்டிருப்பவர் மார்க்யெஸ். அவரது நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருவராயிருந்த மரியோ வர்கஸ் ஜ்யோஸாவுக்கும் அவருக்கும் ஒருமுறை சண்டை வந்து ஒருவரையொருவர் தாக்கிக்கொண்டது உலகறிந்த கதை. நம்மைப் புரிந்து கொள்ளாத ஒரு நண்பன், நண்பனே அல்ல என்பது என் அபிப்ராயம், நட்பில் நான் பால்பேதம் பார்ப்பதில்லை.  ஆனால் ஆண் நண்பர்களை விட பெண் நண்பர்களே பழகுவதற்கு இனிமையாக உள்ளனர்.  அவர்களோடு தான் சுமுகமாக உறவு கொள்ள முடிகிறதுஎன்பது மார்க்யெஸின் கருத்து.
எழுதுவது இன்பமானது மட்டுமல்ல மிகவும் துயரமானதும்கூட என்று கூறும் மார்க்யெஸ், செய்தியாளராக வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் விடிகாலை இரண்டு மூன்று மணிக்கு செய்தித்தாள் அலுவலகத்தில் வேலையை முடித்துவிட்டு அதற்குப் பிறகு நான்கு ஐந்து பக்கங்கள் கூட எளிதாக எழுதியிருக்கிறார். ஆனால் நாள் ஆக ஆக அவர் எழுதுகிற வேகம் குறைந்துவிட்டது .அதற்குக் காரணம் வயதோ முதுமையோ அல்ல.பொறுப்புணர்ச்சி. நீங்கள் எழுதும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் இப்போது மிகவும் கனமுள்ளதாக மாறிவிடுகிறது.  அது ஏராளமான மனிதர்களைப் பாதிக்கிறது.  இதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கிவிடுகிறீர்கள்.” அது உங்களது எழுத்தின் வேகத்தை மட்டுப்படுத்துகிறது.

செய்தியாளராக வேலைபார்த்த அனுபவம் அவரது படைப்புத் திறனுக்கு உதவியாக இருந்தது. 1955 ஆம் ஆண்டு கொலம்பியாவைச் சேர்ந்த கல்டாஸ் என்ற கப்பலில் போன எட்டு மாலுமிகள் கடலில் அடித்துச் செல்லப்பட்டனர். பத்து நாள் கழித்து அதில் ஒரு மாலுமி மட்டும் உயிரோடு கரை சேர்ந்தார்.அந்த பத்து நாட்களைக் கடலில் அவர் எவ்வாறு கழித்தார், எப்படி அவர் கரை திரும்பினார் என்ற கதையை அந்த மாலுமி சொல்லச் சொல்ல தான் வேலைபார்த்த நாளேட்டில் மார்க்யெஸ் தொடராக எழுதினார். த ஸ்டோரி ஆஃப் எ ஷிப் ரெக்டு செய்லர்என்ற பெயரில் பின்னர் நூலாக வெளியிடப்பட்ட அது இன்றும் குழந்தைகளுக்கான சாகச நூல்களில் ஒன்றாக விளங்குகிறது. அதுபோலவே அவரது ‘க்ளாண்டைஸ்டன் இன் சிலிஎன்ற புத்தகமும் முக்கியமானது.  சிலி நாட்டின் சர்வாதிகாரி பினோசெ வின் ஆட்சி எவ்வளவு கொடூரமானதாக இருந்தது என்பதை உலகுக்கு எடுத்துக்காட்டிய ரகசிய டாகுமெண்டரிஆக்டா ஜெனெரல் டி சிலி’ என்பதாகும். அந்தப் படத்தை எடுத்த மிகுவெல் லிட்டின் எப்படி சிலிக்குள் போனார் எவ்வாறு அதைப் படமாக்கினார் என்பதை விவரிக்கும் புத்தகம் அது. ஒரு ரிப்போர்ட் கூட மார்க்யெஸ் போன்ற எழுத்தாளரால் எழுதப்படும்போது எப்படி ஒரு படைப்பாக மாறிவிடுகிறது என்பதற்கு அந்தப் புத்தகம் ஒரு சாட்சி.
ஒரு புத்தகத்தின் நடையை, அதன்அமைப்பை, அதன் நீளத்தை சோதித்துப் பார்க்கும் பரிசோதனைக் கூடமாக அதன் முதல் வாக்கியமே அமைந்துள்ளதுஎன்பதால், தனது படைப்புகளின்  முதல் வாக்கியத்துக்கு மிகவும் முக்கியத்துவம் தந்தவர் மார்க்யெஸ். அவர் எழுதிய சிறுகதை ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு காட்சி தூண்டுகோலாக இருந்திருக்கிறது. ‘ ஒரு விஷுவல் இமேஜ்தான் அவரது படைப்பு உருவாகும் துவக்கப் புள்ளி. சிறுவயதில் அவர் பார்த்த ஒரு காட்சி: தனது மடியில் பூனை ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு அதைத் தடவிக்கொடுத்தபடி அழகான பெண் ஒருத்தி அமர்ந்திருக்கிறாள். அந்தப் பூனையாக மாறிவிட தான் விரும்புவதாக அவள் சொல்கிறாள். ஏன் என்று கேட்டபோது அந்தப் பூனை தன்னைவிட அழகாக இருக்கிறது என்று அந்தப் பெண் பதில் சொல்கிறாள். இந்தக் காட்சிதான் ஈவா ஈஸ் இன்சைட் ஹர் கேட்என்ற மார்க்யெஸின்  இரண்டாவது சிறுகதைக்கு அடிப்படை.

  நான் எப்போதுமே ஒரு பிம்பம் அல்லது காட்சியிலிருந்துதான் தொடங்குகிறேன்.  என்னுடைய சிறு கதைகளிலேயே சிறந்ததென நான் கருதும் "ட்யூஸ்டே சியஸ்டா" என்ற கதை, ஒரு பெண் மணியும் ஒரு இளம் பெண்ணும் கறுப்பு உடையணிந்து கறுப்புக் குடையை பிடித்துக்கொண்டு யாருமற்ற நகரத்தில் வாட்டியெடுக்கும் வெயிலில் நடந்து போனதைப் பார்த்ததால் தோன்றியது.  ஒரு கிழவர் தனது பேரனை அழைத்துக் கொண்டு சவ ஊர்வலமொன்றில் போனதைப் பார்த்து "லீஃப் ஸ்டார்ம்" உருவானது.  பராங்குல்லாவின் மார்க்கெட் பகுதியில் விசைப்படகு வருவதற்காகக் காத்திருந்த ஒரு ஆளைப் பார்த்ததுதான் "நோபடி ரைட்ஸ் டு தி கலோனல்" எழுதுவதற்குத் தூண்டுதல்.  என்கிறார் மார்க்யெஸ்.

புலம்பெயர்ந்து அலைவதை மையமாகக்கொண்ட பன்னிரெண்டு கதைகள் அடங்கிய ஸ்ட்ரேஞ் பில்க்ரிம்ஸ்என்ற தொகுப்பு மார்க்யெஸின் கதை சொல்லும் ஆற்றலுக்கு ஒரு உதாரணம். தினசரி வாழ்வில் நாம் எதிர்கொள்ளும் நிகழ்வுகள் அவரிடம் எப்படி அற்புதமான கதைகளாக மாறிவிடுகின்றன என்பதை அந்தத் தொகுப்பில் நாம் பார்க்கலாம்.
இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகப்பெரிய படைப்பாளுமையாகத் திகழ்ந்த மார்க்யெஸுக்கு ஆதர்சமாக இருந்தது எது? இன்ஸ்பிரேஷன் என்பது ரொமான்ட்டிக்குகளால் நாசமாக்கப்பட்ட ஒரு வார்த்தை.  அதை ஒருஅனுக்கிரக நிலையாகவோ, அல்லது சொர்க்கத்திலிருந்து வரும் உயிர்மூச்சு என்பதாகவோ நான் நினைப்பதில்லை.  அது ஒரு தருணம்.  நீங்களும் நீங்கள் எழுத நினைக்கும் கதைக்கருவும் ஒன்றிப் போகிற ஒரு கணம் என்றே நான் நினைக்கிறேன்.  நீங்கள் ஒரு விஷயத்தை எழுத விரும்பியதும் ஒருவிதமான பரஸ்பர டென்ஷன் உங்களுக்கும் உங்கள் கதைக் கருவுக்கும் இடையே தோன்றிவிடுகிறது.  நீங்கள் அந்தக் கருவை நெருக்குகிறீர்கள், அது உங்களை நெருக்குகிறது.  அப்போது ஒரு கணத்தில் தடைகள் எல்லாமே கரைந்துபோய் எல்லா மோதல்களும் தீர்ந்து போய் நீங்கள் கனவுகூட காணாத அந்த விஷயம் உங்களுக்கு நிகழ்கிறது.  அந்தக் கணத்தில் எழுதுவதைத் தவிர வேறு எதுவுமே இந்த உலகத்தில் கிடையாது என நினைப்பீர்கள்.  அதைத்தான் நான் "இன்ஸ்பிரேஷன்" என்று குறிப்பிடுகிறேன்  என்று பதிலளிக்கிறார் அவர்.

மார்க்யெஸ் நம் நாட்டைச் சேர்ந்தவர் அல்ல, நமது மொழியில் அவர் எழுதவில்லை. நமக்கும் அவருக்கும் நேரடித் தொடர்பு எதுவும் இல்லை. ஆனால் அவரது படைப்புகள் நம்மை ஈர்க்கின்றன, நம்மைப் புன்னகைக்கச் செய்கின்றன, அழ வைக்கின்றன. அவரது பாத்திரங்களின் பெயர்கள் நமக்குப் புரிவதில்லை, ஆனால் அவர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். கடல்களைத் தாண்டி, கண்டங்களைத் தாண்டி, மொழியின் எல்லைகளையும் தாண்டி நம் மனதில் வந்து படிந்திருக்கிறது அவரது படைப்பு. அதுதான் படைப்பின் மாந்திரீகம். அந்த மாயவித்தையின் மன்னனாகத் திகழ்ந்த மார்க்யெஸ் இனி எழுத மாட்டார். அவரது சுய சரிதையின் அடுத்த பாகம் இனிமேல் வரப்போவதில்லை. மார்க்யெஸ் என்ற மனிதர் உயிரோடு இருக்கிறார் , ஆனால், மார்க்யெஸ் என்ற படைப்பாளி மரணமடைந்துவிட்டார்.

நன்றி : தீராநதி, ஆகஸ்டு,   2012