மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட நான்கு தமிழர்கள்

20.02.2013 அன்று காலை 10 மணி- வீரப்பன் கூட்டாளிகள் எனக் குற்றம்சாட்டப்பட்டு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட நான்கு தமிழர்களின் வழக்கு உச்சநீதிமன்றத்தில் விசாரணைக்கு வரப்போவது பற்றியே சிந்தனையாக இருந்தது. பீப்பிள்ஸ் வாட்ச் நிறுவனத்தின் இயக்குனர் ஹென்றி திபேன் அவர்களைத் தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு விசாரித்தேன். தற்காலிகமாக விதிக்கப்பட்டிருக்கும் தடையை இன்று உச்சநீதிமன்றம் நீட்டிக்கும் என உறுதியாகக் கூறினார்.

தூக்கு தண்டனையால் பயமுறுத்தப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் அந்த நான்கு தமிழர்களை விடுதலை செய்யவேண்டுமென்பதற்காகவும், ஐ.நா.மனித உரிமைக் கவுன்சிலில் இலங்கைக்கு எதிராக இந்தியாவே தீர்மானம் கொண்டுவரவேண்டும் என்பதற்காகவும் எங்களது கட்சி சார்பில் சென்னை,வள்ளுவர் கோட்டம் அருகில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்துகொள்வதற்காக நான் சென்னைக்குப் போயிருந்தேன். வேளச்சேரியில் இருக்கும் எங்களது கட்சி அலுவலகத்துக்குள் நுழைந்தபோது அங்கு பலர் எங்கள் கட்சியின் தலைவரைச் சந்திப்பதற்காக வந்திருந்தனர். அந்தக் கூட்டத்தில் சிலர் தனியே ஒரு குழுவாக நின்றிருந்தனர்.அவர்களை கறுப்பு சட்டை அணிந்த ஒருவர் அழைத்து வந்திருந்தார். அவர் தன்னை  ஜூலியஸ் என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார்.அவரோடு வந்திருந்த பெண்கள் அனைவரும் வீரப்பன் கூட்டாளிகள் என குற்றம் சாட்டப்பட்டு தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த நான்கு தமிழர்களின் மனைவி, மக்கள் எனத் தெரிந்தது.

வீரப்பன் தேடுதல் வேட்டை என்ற பெயரில் தமிழ்ப் பெண்களுக்கு தமிழக, கர்னாடக காவல்துறையினர் செய்த கொடுமைகளை அவர்கள் விவரித்தபோது இலங்கையில் நடந்த கொடுமைகளே நினைவுக்கு வந்தன. ஒர்க்‌ஷாப் என்ற பெயரில் இருந்த வதைக்கூடத்தில் பெண்களின் பிறப்புறுப்பில் வயரை இணைத்து மின் அதிர்ச்சி கொடுக்கப்பட்டதையும், மகளை தகப்பனைவிட்டும், தாயை மகனைவிட்டும் புணரச்செய்து காவல்துறையினர் பார்த்து ரசித்த கொடுமைகளையும் தமிழ்ச் சமூகம் வசதியாக மறந்துவிட்டது. இங்கே நடந்த அநியாயங்களைப் பார்த்தும் பாராதிருந்த தமிழர்கள் ஈழத் தமிழர்களுக்காகக் கண்ணீர்வடிப்பதைப் பார்க்கும்போது ஊடகங்களின் மாயவித்தை புரிகிறது. தமிழ்நாட்டில் தமிழர்களைக் கொன்று,தமிழ்ப் பெண்களை சீரழித்த காவலர்களுக்குப் பதவி உயர்வு கொடுக்கப்பட்டது.படு பாதகம் செய்தவர்களைக் கௌரவித்தவர்கள் ஈழத் தமிழர்களுக்கு எந்தவகையில் உதவப்போகிறார்கள்?

நான்கு தமிழர்களின் தூக்கு : கர்நாடக அரசு நினைத்தால் காப்பாற்றலாம்

வீரப்பனின் கூட்டாளிகள் என்ற குற்றச்சாட்டின் பேரில் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்ட நான்கு தமிழர்கள் இப்போது கர்நாடக மாநிலம் பெல்காமில் இருக்கும் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்களது தூக்கு தண்டனையை உச்ச நீதி மன்றம் புதன் கிழமை வரை ( 20.02.2013) தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைத்திருக்கிறது. தங்களது உயிர் எப்போது பறிபோகுமோ என்ற அச்சத்தில் அவர்கள் பரிதவிக்கிறார்கள்.

கால தாமதம் என்ற காரணத்தை உச்ச நீதிமன்றம் ஏற்குமெ ன்றால் அது ராஜீவ் கொலையில் குற்றம் சாட்டப்படிருப்பவர்களுக்கும் பொருந்தும். பஞ்சாப் முதல்வராயிருந்த பியந்த் சிங் கொலைக் குற்றவாளிகளுக்கும் பொருந்தும். மரணக் கொட்டடியில் காத்திருக்கும் இன்னும் பலருக்கும்கூடப் பொருந்தக்கூடும். 

உச்ச நீதிமன்றம் ஒருவேளை தடையை நாளை நீக்குவதுபோல இருந்தால் மனுவைப் பின்வாங்கிக்கொண்டு உயர்நீதிமன்றத்தில் புதிதாக மனு செய்வதுதான்  ஒரே வழி. இதனிடையில் இன்னொரு வழியையும் முயற்சித்துப் பார்க்கலாம். கர்நாடக மாநில அரசு நினைத்தால் தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி மரணதண்டனையை குறைக்கும்படி மாநில ஆளுநருக்குப் பரிந்துரைக்க முடியும். அதன அடிப்படையில் ஆளுநர் மரண தண்ட னையை ரத்து செய்ய முடியும். எனவே , மரண தண்ட னையை ரத்து செய்யவேண்டும் என்ற  கோரிக்கையை முன்வைத்து கர்நாடக அரசை அணுகலாம். மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டு பாகிஸ்தான் சிறையில் இருக்கும் இந்திய கைதியின் தண்டனையைக் குறைக்கவேண்டும் என நாம் பாகிஸ்தான் அரசைக் கேட்கும்போது கர்நாடக மாநில அரசிடம் முறையிடுவதில் தவறில்லை. 

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவுகள் 72 மற்றும் 161 ஆகியவற்றின்கீழ் மரணதண்டனையை ரத்து செய்வதற்கான அதிகாரம் மாநில ஆளுநருக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. " ஒரு மாநில ஆளுநர், எந்தக் குற்றத்துக்காகவும்  ஒருவருக்கு விதிக்கப்பட்ட தண்டனையை ரத்து செய்யவோ, குறைக்கவோ,நிறுத்தி வைக்கவோ  அதிகாரம் படைத்தவராவார். " என அரசியலமைப்புச் சட்டப் பிரிவு 161 தெளிவாகக் கூறுகிறது. 

அந்த அதிகாரத்தை அரசாங்க ஆணைகளோ , அரசுகள் இயற்றும் சட்டங்களோ கட்டுப்படுத்த முடியாது என உச்சநீதிமன்றம் 2003 ஆம் ஆண்டு வழங்கிய தீர்ப்பு ஒன்றில் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறது. (Supreme Court in `State (Govt. of NCT Delhi) v Premraj (2003(7) SCC 121). அதற்கு முன் 1990 ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்ட உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்பில்  (State of Punjab v Joginder Singh, 1990 (2) SCC 661. ) சட்டத்தினால்கூட இந்த அதிகாரத்தைத் தடுக்க முடியாது எனக் கூறப்பட்டிருக்கிறது. 

அரசியலமைப்புச் சட்டம்  மட்டுமின்றி இந்தியத் தண்டனைச் சட்டத்தின் பிரிவு 54 ம், குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 433 ம் கூட மரண தண்டனையைக் குறைக்கும் அதிகாரத்தை மாநில அரசுக்கு வழங்கியுள்ளன. இந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி கர்நாடக மாநில அரசு நான்கு தமிழர்களின் மரண தண்டனையை ரத்து செய்யவேண்டும். இந்தக் கோரிக்கையைத் தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் அரசியல் கட்சிகளும் தமிழ்த் தேசிய அமைப்புகளும் எழுப்புவதற்கு முன்வரவேண்டும். 

மூன்று நாட்களுக்கு ஒருவருக்கு தூக்கு தண்டனை

இந்தியாவில் 2001- 2011 க்கு இடைப்பட்ட ஆண்டுகளில் மொத்தம் 1455 மரண தண்டனைகள் கொடுக்கப்பட்டிருப்பதாக தேசிய குற்ற ஆவண மையம் கூறியிருக்கிறது.அதாவது, இந்தியாவில் சராசரியாக மூன்று நாட்களுக்கு ஒருவருக்கு மரண தண்டனை கொடுக்கப்படுகிறது. இதில் உத்தரப் பிரதேசத்தில்தான் அதிகபட்சமான மரண தண்டனைகள் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. 2001-11 காலத்தில் அங்கே 370 பேருக்குத் தூக்கு தணடனை கொடுத்திருக்கிறார்கள்.பீகாரில் 132,மகராஷ்டிராவில் 125,கர்னாடகாவிலும் தமிழ்நாட்டிலும் தலா 95, மத்திய பிரதேசத்தில் 87,ஜார்கண்ட் 81,மேற்குவங்கம் 79,கேரளாவில் 34. பேருக்குத் தூக்கு தண்டனை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.இந்தத் தகவலை மனித உரிமைகளுக்கான ஆசிய மையம் ( ஏ.சி.எச்.ஆர்) அறிக்கை ஒன்றில் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது.  தூக்கு தண்டனை என்பது குற்றங்களைத் தடுப்பதற்கு எவ்விதத்திலும் உதவவில்லை. காந்தியை சுட்ட கோட்சேவைத் தூக்கில் போட்டோம் .ஆனால், அது இந்திரா காந்தியின் படுகொலையையோ,ராஜிவ்காந்தியின் கொலையையோ தடுக்கவில்லை.  2004 ஆம் ஆண்டுமுதல் 2012 வரை இந்தியாவில் எவரும் தூக்கில் போடப்படவில்லை.ஆனால், அந்த காலத்தில்தான் கொலைக் குற்றங்கள் குறைந்திருந்தன என்பதைப் புள் ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன. ’கண்ணுக்குக் கண் என்று பழிவாங்கக் கிளம்பினால் நாட்டில் எவருக்கும் கண் இல்லாமல் போய்விடும்’ என காந்தி சொன்னார். அவரது பெயரைச் சொல்லி ஆட்சி நடத்துகிறவர்கள் , இதை மறந்துபோனது ஏன்?

President Pranab Mukherjee rejects mercy pleas of four Veerappan associates

ByKarthick S, TNN | Feb 13, 2013, 03.48 PM IST

CHENNAI: The mercy petitions of four Veerappan associates, sentenced to death in a landmine blast case, were rejected by President Pranab Mukherjee, an advocate S Balamurugan, appearing for the accused, said.

"We have received information from reliable sources that the message has been sent to Belgaum jail authorities and apparently it has also been conveyed to the prisoners," Balalmurugan, who is also the Tamil Nadu PUCL state secretary, said.

The dreaded sandalwood bandit Veerappan was killed in an encounter with the Tamil Nadu police of the special task force in October 2004.

The four accused, Gnanprakasham, Simon, Meesekar Madaiah and Bilavendran, were sentenced to death by the Supreme Court in January 2004 in connection with the killing of 21 policemen in a landmine blast at Palar in Karnataka near the inter-state border in 1993. They were sentenced to undergo life imprisonment by the Mysore court. But the government moved the Supreme Court, which awarded them the death sentence. Their mercy pleas have been pending since 2004.

A division bench of Justice YK Sabharwal and Justice BN Agrawal had converted the life imprisonment of convicts to death sentence and dismissed the convicts' appeals against the order of conviction passed by a Special TADA court in Karnataka.

 

 http://timesofindia.indiatimes.com/india/President-Pranab-Mukherjee-rejects-mercy-pleas-of-four-Veerappan-associates/articleshow/18482370.cms

Human Rights Watch on Afzal Hanging

HUMAN RIGHTS WATCH

India: Secret Hanging a Major Step Back [1]

Join International Trend Towards Abolishing Death Penalty

February 9, 2013

(New York) –The hanging in New Delhi of Mohammad Afzal Guru makes it more urgent for India [2] to reinstate its previous informal moratorium on executions as a step towards abolishing the death penalty, Human Rights Watch said today. Azfal Guru, executed on February 9, 2013, was convicted for his role in the attack on the Indian parliament in 2001.

In November 2012, India ended its eight-year unofficial moratorium on executions when it hanged Ajmal Kasab, convicted for his role in the 2008 Mumbai attacks.

“Questions need to be asked why the Indian government executed Afzal Guru now,” said Meenakshi Ganguly [3], South Asia director. “No one argues that those who engage in serious crimes shouldn’t be punished, but the death penalty is brutal and irreversible, and there is no convincing evidence to suggest it serves as a deterrent.”

Under Indian law, the death penalty is supposed to be carried out only in the “rarest of rare” cases.

Afzal Guru was convicted for providing logistical support to those involved in the attack on the Parliament building in New Delhi on December 13, 2001, in which five heavily-armed gunmen entered the complex and opened fire indiscriminately, killing nine, including six security personnel, two parliament guards, and a gardener. All five attackers, later identified as Pakistani nationals, were killed. No member of parliament was hurt.

Four people, including Afzal Guru, were charged with conspiring in the attack and waging war. In December 2002, three people,Syed Abdul Rahman Geelani, Shaukat Hussain Guru, and Afzal Guru, were sentenced to death. The fourth, Afsan Guru, was acquitted. Geelani was acquitted on appeal. In August 2005 the Supreme Court commuted Shaukat Hussain’s sentence to 10 years in prison but confirmed the death sentence of Afzal Guru. An appeal for clemency was filed for Afzal Guru but was rejected by President Pranab Mukherjee on February 3.

Many Indian activists and lawyers have claimed that Azfal Guru did not receive proper legal representation. He did not have a lawyer from the time of his arrest until he confessed in police custody. Azfal Guru claimed that he had been tortured into making his confession, which he later retracted. Several Indian activists and senior lawyers have said that he did not have effective assistance of counsel.

The Indian government has defended the conviction, saying that Azfal Guru was able to appeal his conviction and that his claims were rejected by higher courts.Human Rights Watch opposes the death penalty in all circumstances as an inherently irreversible, inhumane punishment. In July 2012, 14 retired Supreme Court and High Court judges asked the president to commute the death sentences of 13 inmates they said had been erroneously upheld by the Supreme Court over the past nine years. This followed the court’s admission that some of these death sentences were rendered per incuriam (out of error or ignorance). In November 2012 the Supreme Court ruled that the “rarest of rare” standard for capital punishment had not been applied uniformly [4] over the years and the norms on the death penalty needed “a fresh look.”

“India should end this distressing use of executions as a way to satisfy some public opinion,” said Ganguly. “It should instead join the nations that have chosen to abolish capital punishment.”

Amnesty International on Afzal hanging

9 February 2013

India: New execution points to worrying and regressive trend

Today’s execution of Mohammad Afzal Guru indicates a disturbing and regressive trend towards executions shrouded in secrecy and the resumption of death penalty use in India, said Amnesty International.

 “We condemn the execution in the strongest possible terms. This very regrettably puts India in opposition to the global trend towards moving away from the death penalty”, said Shashikumar Velath, Programmes Director at Amnesty International India.

Indian authorities hanged Mohammad Afzal Guru at 0800 hrs in Tihar Jail, New Delhi on 9 February 2013. His execution is the second in India in three months after an eight-year hiatus.

Mohammed Afzal Guru was sentenced to death in December 2002 after being convicted of conspiracy to attack the Parliament of India, waging war against India and murder in December 2001.  He was tried by a special court designated under the Prevention of Terrorism Act (POTA), a law which fell considerably short of international fair trial standards and has since been repealed, in 2004, after serious allegations of its widespread abuse. 

Seven members of the security forces including a woman constable were killed in the December 2001 attack on India’s Parliament complex in central Delhi, as were the five persons who had carried out the attack.

Afzal Guru’s death sentence was confirmed by the Supreme Court in August 2005, and his mercy petition was reportedly rejected by the President on 3 February 2013. Of the other three persons initially arrested for the attack, Afsan Guru was released without charges. The trial court also imposed   death sentences on Delhi-based professor S A R Geelani and Shaukath Hussain Guru, but the Supreme Court acquitted Geelani of all charges and commuted Shaukath Hussain Guru’s sentence to 10 years’ imprisonment. He was released from Tihar jail in December 2010.

“Serious questions have been raised about the fairness of Afzal Guru’s trial. He did not receive legal representation of his choice or a lawyer with adequate experience at the trial stage. These concerns were not addressed,” said Shashikumar. 

“Before Ajmal Kasab’s execution in November, Indian authorities used to make information about the rejection of mercy petitions and dates of execution available to the public prior to any executions. The new practice of carrying out executions in secret is highly disturbing.”

It is not clear whether Afzal Guru was given the opportunity to seek a judicial review of the decision to reject his mercy petition – a practice that has been followed in other cases. 

According to initial reports from Kashmir, Afzal Guru’s family in Kashmir say they were not informed of his imminent execution, in violation of international standards on the use of the death penalty. The body was also not returned to the family for last rites and burial, in violation of international standards.

India is among a minority of countries which continue to use the death penalty. In total, 140 countries, more than two thirds of the world’s countries, are abolitionist in law or in practice. In 2011, only 21 states in the world executed, meaning that 90 per cent of the world was execution-free.

Amnesty International opposes the death penalty in all cases without exception, regardless of the nature or circumstances of the crime; guilt, innocence or other characteristics of the individual; or the method used by the state to carry out the execution. It opposes it as a violation of the right to life as recognized in the Universal Declaration of Human Rights and the ultimate cruel, inhuman and degrading punishment.

வேண்டாம் கற்பழிப்பு : வேண்டாம் மரணதண்டனை

உலகமே அதிர்ச்சியடையும்விதமாக டெல்லியில் ஓடும் பேருந்தில் கல்லூரி மாணவி ஒருவர் ஆறு ஆண்களால் பாலியல் வல்லுறவுக்கு ஆட்படுத்தப்பட்டு பேருந்திலிருந்து தூக்கி வீசப்பட்டிருக்கிறார்.அந்தப் பெண் இப்போது மருத்துவமனையில் உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்.இந்த சம்பவம் குறித்த செய்திகள் வெளியானதிலிருந்து நாடெங்கும் போராட்டங்கள் நடந்துவருகின்றன. கற்பழிப்புக்கான தண்டனையை அதிகரிக்கவேண்டும், சட்டங்களைக் கடுமையாக்கவேண்டும் என்ற குரல்கள் தீவிரமாக எழுந்துள்ளன. அதன் விளைவாக பெண்கள் தொடர்பான சட்டங்களை சீராய்வு செய்து பரிந்துரைகளை வழங்குவதற்காக ஓய்வுபெற்ற உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஜே.எஸ்.வர்மா தலைமையில் மூவர் குழு ஒன்றை மத்திய அரசு நியமித்துள்ளது.

டெல்லியில் நடைபெற்ற சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து தமிழ்நாட்டிலும் பெண்கள் மீதான வன்முறைகள் ஊடக கவனத்தைப் பெற்றுள்ளன.அண்மையில் தூத்துக்குடியில் புனிதா என்ற 12 வயது சிறுமி கற்பழிக்கப்பட்டுக் கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்.அதன் பின்னர் நாகை மாவட்டத்தில் தலைஞாயிறு வட்டத்துக்குட்பட்ட புத்தூர் பஞ்சாயத்தைச் சேர்ந்த 11 வயது சிறுமி ஒருத்தியும் பாலியல் தாக்குதலுக்கு ஆளாக்கப்பட்டிருக்கிறாள்.இந்த சம்பவங்கள் நடைபெறுவதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்பு விழுப்புரம் மாவட்டம் காந்தலவாடியைச் சேர்ந்த கல்லூரி மாணவி பிரியா கடலூரில் படுகொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்.

இத்தகைய மிருகத்தனமான கொடுமைகளுக்கெதிராக டெல்லியில் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்கள் நடைபெற்றுவருவதைப் போல தமிழ்நாட்டில் போராட்டங்கள் நடக்கவில்லை.இது தமிழ்ச் சமூகத்தில் புரையோடியிருக்கும் ஆணாதிக்க மனோபாவத்தையே காட்டுகிறது.அந்த மனோபாவம் பெண்களுக்கு மட்டும் எதிரானதல்ல, குழந்தைகள், தலித் மக்கள் உள்ளிட்ட நலிந்த பிரிவினர் எல்லோருக்கும் எதிரானதாகும்.

.

இந்திய தண்டனைச் சட்டம் , குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம் ஆகியவை மட்டுமின்றி பெண்களின் உரிமைகளுக்கென பல்வேறு சிறப்புச் சட்டங்களை அரசு இயற்றியுள்ளது.குழந்தைத் திருமணத் தடுப்புச் சட்டம், 1929;விபச்சாரத் தடுப்புச் சட்டம் 1956 ;வரதட்சணை தடுப்புச் சட்டம், 1961;பெண்களை இழிவாக சித்திரிப்பதைத் தடுக்கும் சட்டம், 1986 ;பாலியல் தொந்தரவு தடுப்புச் சட்டம், 2000 ;குடும்ப வன்முறைத் தடுப்புச் சட்டம், 2005 என்பவை அவற்றுள் சில. கடந்த மாதம் மத்திய அரசு இன்னொரு சிறப்புச் சட்டத்தையும் இயற்றியிருக்கிறது. பாலியல் வன்முறைகளிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டம் 2012 என்பதே அது.

பெண்களைப் பாதுகாப்பதற்காக இத்தனை சிறப்புச் சட்டங்கள் இருந்தாலும் பெண்கள் மீதான வன்முறையின் அளவு ஆண்டுதோறும் கூடிக்கொண்டே போவதற்கு முதன்மையான  காரணம் பெண்களின் உரிமைகள் குறித்த விழிப்புணர்வு நாட்டில் இல்லாததே ஆகும். தமிழக அரசின் குற்ற ஆவண அமைப்பின் (எஸ்.சி.ஆர்.பி) புள்ளிவிவரத்தின் படி 2011 ஆம் ஆண்டில் 152 வரதட்சணை வழக்குகள் பதிவாகியுள்ளன. பெண்கள் மானபங்கப்படுத்தப்பட்டது தொடர்பாக 1467 வழக்குகளும், பாலியல் தொந்தரவு தொடர்பாக 464 வழக்குகளும், கணவன் மற்றும் உறவினர்களால் பெண்கள் சித்திரவதைக்கு ஆளானது தொடர்பில் 1812 வழக்குகளும் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன.

2011 ஆம் ஆண்டில் தமிழ்நாட்டில் 677 கற்பழிப்பு வழக்குகள் பதிவாகியுள்ளன. தமிழ்நாட்டிலேயே விழுப்புரம் மாவட்டம்தான் இதில் முதலிடம் வகிக்கிறது. அங்கு 86 வழக்குகள் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளன. எஸ்.சி/எஸ்.டி பிரிவினருக்கு எதிரான வன்முறையிலும் கூட விழுப்புரம் மாவட்டம்தான் முதலிடம் வகிக்கிறது.

நாட்டின் மக்கள் தொகையில் ஐம்பது விழுக்காட்டினராக இருந்தாலும் பெண்களுக்கு எதிராகப் பல்வேறு அநீதிகள் இழைக்கப்படுவதைப் பார்க்கிறோம். அவர்கள் சமூகத்தின் மேல்தட்டில் இருந்தாலும் கொடுமைகளுக்கு ஆளாகி வருகிறார்கள்.தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்களோ ஆணாதிக்க வன்முறைகளை மட்டுமின்றி சாதிய வன்கொடுமைகளையும் எதிர்கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. பெண் என்றால் பேயும் இரங்கும் எனச் சொல்லப்படுவதுண்டு. ஆனால், தலித் பெண்களுக்கு எவரும் இரக்கம் காட்டுவதில்லை.அவர்கள் பாதிக்கப்படும்போது நீதி தேவதையும்கூட பாராமுகமாக இருந்துவிடுகிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் கடலூர் மாவட்டத்தில் சாதி வெறியர்களால் மிகவும் கொடூரமான முறையில் படுகொலை செய்யப்பட்ட கீழ் குமாரமங்கலம் விக்டோரியா( 1998), கோ.ஆதனூர் பொன்னருவி(1999), மேலப்பாலையூர் சகுந்தலா(1999), செல்லஞ்சேரி சிவகாமி (1999) ஆகிய வழக்குகளில் உரிய நீதி கிடைக்கவில்லை. சில நாட்களின் முன் நிகழ்ந்த பிரியாவின் படுகொலை இப்போதும் அதே நிலைதான் நீடித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதற்கு இன்னுமொரு சாட்சியாக இருக்கிறது.தூத்துக்குடி, தலைஞாயிறு, காந்தலவாடி ஆகிய இடங்களில் பாதிக்கப்பட்டவர்களை மாவட்ட ஆட்சியரோ, அமைச்சர்களோ , மாநில மகளிர் ஆணையத்தின்தலைவியோ நேரில் சந்தித்து ஆறுதல்கூட சொல்லவில்லை.      

அண்மைக்காலமாக தமிழகத்தில் அதிகரித்துவரும் ‘கௌரவக் கொலைகள்’ பெண்களுக்கு மிகப்பெரும் அச்சுறுத்தலாக அமைந்துள்ளன. வெந்த புண்ணில் வேல் பாய்ச்சுவதுபோல தற்போது சில பிற்போக்குச் சக்திகள் காதல் திருமணங்களைத் தடை செய்யவேண்டும் என்று கூக்குரல் எழுப்பி வருகின்றன. பெண்கள் தமது வாழ்க்கைத் துணையைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ளும் உரிமையை மறுக்கும் இந்தப் பிரச்சாரம் பெண்களின் முன்னேற்றத்துக்கு மிகப்பெரும் சவாலாக உருவெடுத்திருக்கிறது. பெண் ஒருவர் முதலமைச்சராக இருக்கும் தமிழ்நாட்டில் பெண்களுக்கு எதிரான வன்கொடுமைகள் அதிகரித்து வருவதும், பெண்களின் உரிமைகளுக்கு எதிராகப் பிற்போக்கு சக்திகள் அணிவகுப்பதும் கவலைதருவதாக உள்ளது. இவற்றைக் கட்டுப்படுத்துவதில் அரசு மெத்தனமாக இருப்பது அனைவரையும் அதிச்சிக்குள்ளாக்கியிருக்கிறது.

இந்திய அளவில் 2011 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்துள்ள குற்றங்களின் எண்ணிக்கையைவைத்துப் பார்க்கும்போது உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் நாட்டிலேயே முதலிடம் வகிக்கிறது. நாடு முழுதும் நடைபெற்ற குற்றங்களில் 33.4% குற்றங்கள் அங்கு நடந்துள்ளன. அதற்கு அடுத்தபடியாக தமிழ்நாடு இரண்டாம் இடத்தில் உள்ளது. இந்தியா முழுதும் நடைபெற்ற குற்றங்களின் எண்ணிக்கையில் 11.5% குற்றங்கள் தமிழ்நாட்டில் நடந்துள்ளன.

 

டெல்லி சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து கற்பழிப்புக் குற்றத்துக்கு தூக்கு தண்டனை விதிக்கவேண்டும் என சிலர் கோரி வருகின்றனர். பெண்கள்மீதான குற்றங்களின் குரூரத் தனமையைப் பார்க்கும்போது அவர்களது கோரிக்கை நியாயமானதாகவே தோன்றும்.எனினும், தண்டனையை அதிகரிப்பதால் மட்டும் குற்றத்தைக் குறைத்துவிட முடியாது. ஏற்கனவே நடைமுறையில் இருக்கும் மரண தண்டனை எந்தவொரு குற்றத்தையும் குறைத்துவிடவில்லை. எனவே, கற்பழிப்புக்கும் மரண தண்டனை கொடுக்கவேண்டும் என்பது பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையைக் கட்டுப்படுத்த உதவாது.இவ்வாறு கோருவதைவிடவும், தற்போது இருக்கும் பெண்களுக்கான பாதுகாப்புச் சட்டங்களை  சரியாக நடைமுறைப் படுத்துவதும் அவைகுறித்த விழிப்புணர்வை காவல் துறை உள்ளிட்ட அரசுத் துறைகளைச் சேர்ந்தவர்களிடையே உருவாக்குவதும்தான் உடனடித் தேவை.