கறுப்பு ஜூலை: காய்ந்து போன ரத்தம்

முப்பது ஆண்டுகள் முடியப்போகின்றன. இதற்கிடையே பூமிப்பந்தில் எவ்வளவோ மாற்றங்கள். ஆட்சிகளில் மாற்றம், நாடுகளின் எல்கைளில் மாற்றம், உணவில், உடையில், பண்பாட்டில் மாற்றம்... ஆனால் மாறாமல் தொடர்கிறது அந்தக் கதறலும், கண்ணீரும். இலங்கை வீதிகளை நிரைத்த அந்த ஓலக்குரல்கள் நமது காற்றில் கலந்து பேரோசையாய்ப் பெருகுகிறது. முப்பது ஆண்டுகள். கறுப்பு ஜூலை என வர்ணிக்கப்படும் அந்த இனப்படுகொலை நடந்து முப்பது ஆண்டுகள்.
வாகனங்களில் சென்ற தமிழர்களை வழிமறித்து உயிரோடு எரித்துக் கொன்று நடனமாடிய சம்பவங்கள் நடந்து இருபத்தைந்து ஆண்டுகள். வாக்காளர் பட்டியலை வைத்து தமிழர்களை அடையாளம் கண்டு வீடுகளிலிருந்து இழுத்தெறிந்து வெட்டித் துண்டாடிய காட்சிகள் நிகழ்ந்து முப்பது ஆண்டுகள். கடைகளில் தமிழனின் கறி கிடைக்கும் என பலகையில் எழுதி வைத்து எக்காளமிட்ட கோரங்கள் நிகழ்ந்து முப்பது ஆண்டுகள். எல்லாவற்றுக்கும் விழா எடுத்துக் கொண்டாடும் தமிழர்கள் இதையும் கூட கொண்டாடி மகிழலாம்.

காமன்வெல்த் மாநாட்டுக்காகத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது இலங்கை. 2008 ஆம் ஆண்டு கறுப்பு ஜூலையின் இருபத்தைந்தாவது ஆண்டின்போது இலங்கையில் சார்க் மாநாடு நடைபெறுவதாக இருந்தது. ‘‘உலக நாடுகளுடனும் எமது பிராந்திய அயல் நாடுகளுடனும் நட்புறவை வளர்த்துக் கொள்ளவே நாம் என்றும் விரும்புகின்றாம். இதற்கான புறநிலைகளை உருவாக்கி ஒரு நட்புறவுப் பாலத்தை கட்டியெழுப்புவதிலும் இதய சுத்தியோடு இருக்கின்றோம். தமிழீழ தேசத்தினதும், தமிழீழ மக்களினதும் நலலெண்ணத்தை வெளிப்படுத்தி பரஸ்பர நம்பிக்கையை வளர்த்துவிட விரும்புகின்றோம். இந்த நல்லெண்ண நடவடிக்கையாக சார்க் மாநாடு நடைபெறுவதையிட்டு ஜூலை 26 முதல் ஆகஸ்டு 4 வரையான காலப்பகுதியை இராணுவ நடவடிக்கைகள் அற்ற அமைதி நாட்களாகக் காத்து, ஒருதலைப்பட்சமாக போர் நிறுத்தத்தைக் கடைப்படித்து, மாநாடு வெற்றி பெற ஒத்துழைப்போம்’’ என புலிகள் இயக்கம் போர் நிறுத்த அறிவிப்பை வெளியிட்டது. ஆனால் காமன்வெல்த் மாநாடு குறித்து அறிக்கை வெளியிட அவர்கள் இன்றில்லை. இந்தச் சூழலில் தான் இலங்கையில் 1983ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 24ஆம் தேதி நடைபெற்ற இனப்படுகொலையை நாம் நினைவு கூர்கிறோம். ‘‘நெருப்பையும், குருதியையும், அவலக் குரலையும் ஒன்றாகக் கேட்கும்போது வன்முறையின் சித்திரம் அல்லது கலவரம் ஒன்றின் தோற்றம் எப்போதும் மனதில் விரிகிறது... எரிந்து கொண்டிருக்கும் இந்த நெருப்பு எப்போதுதான் அணையப்போகிறது?’’ என்ற ஈழத்து எழுத்தாளர் கருணாகரனின் கேள்வி நம்முள் கனல்கிறது.

எப்படி நடந்தது இந்த வன்முறை? 1983 ஜூலை 23ஆம் தேதி மாலை யாழ்பாணத்துக்கு வெளியே நாணுவ ஜீப் ஒன்று குண்டு வைத்து தகர்க்கப்பட்டது. அந்த ஜீப்புக்கு பின்னால் வந்த ராணுவ டிரக்கிலிருந்து வீரர்கள் இறங்கி ஓடி வருகிறார்கள். நாலாபுறமிருந்தும் அவர்கள் தாக்கப்படுகிறார்கள். எந்திரத் துப்பாக்கிகள், கையெறி குண்டுகள். தாக்குதலின் முடிவில் பதினைந்து சிப்பாய்களின் சடலங்கள் இரைந்து கிடக்கின்றன. கொல்லப்பட்ட சிப்பாய்கள் அனைவரும் சிங்களவர்கள். அவர்களைக் கொன்றதோ தமிழர்களின் விடுதலைப்புலிகள்.

கொல்லப்பட்ட சிப்பாய்களின் உடல்களை அவர்களது சொந்த ஊர்களுக்கு அனுப்பினால் கலவரம் வெடிக்கக்கூடும் என அஞ்சிய இலங்கை அரசாங்கம் அவர்கள் எல்லோரது உடல்களையும் கொழும்புவில் அடக்கம் செய்வதென்று முடிவு செய்தது. ஜூலை 24ஆம் தேதி கொழும்புவில் சிப்பாய்களின் உடல்கள் அடக்கம் செய்யப்படும்போது அங்கே கூடிய சிங்களவர்களின் கும்பல் கொழும்பு நகருக்குள் புகுந்து தமிழர்களின் வீடுகளைத் தேடி கண்டுபிடித்துத் தாக்கத் தொடங்கியது. தமிழ்ப் பெண்கள் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளானார்கள். வீட்டிலிருந்த பொருட்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன. வீடுகள் எரிக்கப்பட்டன. தமிழ் மக்களில் பலர் தப்பித்து ஓடி இரக்கமுள்ள சிங்களவர்கள் சிலரின் வீடுகளில் தஞ்சம் புகுந்தனர். அரசாங்கம் ஊரடங்கு சட்டத்தைப் பிறப்பித்தபோதிலும் கலவரம் அடங்குவதாக இல்லை.

கொழும்புவில் ஆரம்பித்த கலவரம் தமிழர்கள் வசித்த கண்டி, மாத்தளை, நாவல்பிட்டியா, பாதுல்லா, நுவாரா எலியா முதலான பகுதிகளுக்கும் பரவியது. சிங்களவர்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளில் குடியிருந்த தமிழர்களே அதிகம் பாதிப்புக்கு ஆளானார்கள். இதுகுறித்து ஆர்.சம்பந்தன் எழுதியிருப்பது நமக்கு நல்ல விளக்கமாக இருக்கிறது. ‘‘இந்த வன்முறையின் போது குறிப்பிட்ட ஒரு தந்திரத்தை சிங்களவர்கள் கையாண்டார்கள். முதலில் இலங்கை ராணுவத்தினர் தமிழர் வாழும் பகுதிக்குள் வருவார்கள். அங்கே ஆயுதங்கள் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருப்பதாகத் தங்களுக்கு தகவல் கிடைத்திருப்பதாகச் சொல்லி தேடுதல் வேட்டையில் ஈடுபடுவார்கள். தமிழர்களை ஆபாசமாகப் பேசி அச்சுறுத்தி களேபரம் செய்வார்கள். அங்கிருக்கும் இளைஞர்களை விசாரணைக்கு அழைத்துச் செல்வதாகக் கூறி பிடித்துப் போவார்கள். அவர்கள் போன சிறிது நேரத்தில் அங்கே சிங்களவர்களின் கும்பல் நுழையும். தமிழர்களின் வீடுகளைக் கொள்ளையடிக்கும். அதன்பிறகு வீடுகளுக்கு தீ மூட்டும். ராணுவத்தினரின் தேடுதல் வேட்டையும், தமிழ் இளைஞர்களை அவர்கள் பிடித்துச் செல்வதும் அதன்பிறகு வருகின்ற சிங்களவர்களின் கும்பலுக்கு உதவத்தான்.’’ தங்களை தற்காத்துக்கொள்ள எதுவுமற்ற நிலையில் தமிழர்கள் சிங்களவர்களிடம் சிக்கிக் கொண்டு உயிரிழந்தனர் என்று அதை வர்ணிக்கிறார் சம்பந்தன்.

முதலில் அரசாங்க அலுவலகங்களைக் குறி வைத்துத்தான் வன்முறை ஏவப்பட்டது. அதன்பிறகு தான் அது தமிழர்களுக்கு எதிரானதாக மாறியது. தெருச்சந்திகளில் கையில் பெட்ரோல் கேன்களோடு வாகனங்களை வழி மறித்த கும்பல் டிரைவரும், வாகனத்தில் பயணம் செய்பவரும் தமிழரா என்று விசாரித்து அவர்கள் தமிழர்கள் எனத் தெரிந்தால் பெட்ரோலை ஊற்றி உயிரோடு கொளுத்தியது. அப்படியொரு சம்பவத்தை சிங்களக் கவிஞர் பாஸில் ஃபெர்னாண்டோ கவிதையொன்றில் இப்படி விவரிக்கிறார். ( இக்கவிதையைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர் கவிஞர் சேரன்) .

ஜூலை 1983: மேலும் ஒரு சம்பவம்

இறந்தவர்களைப் புதைப்பது
ஒரு கலையாகவே வளர்ந்திருந்த எமது காலத்தில்
இந்த நிகழ்வு மட்டும் அழிய மறுத்து எஞ்சியிருப்பதற்குக்
காரணம் ஏதுமில்லை
சத்தியமாகச் சொல்கிறேன்:
நான் உணர்ச்சிபூர்வமானவன் அல்லன்
சித்தம் குழம்பியவனாகவும் ஒதுபோதும் இருந்ததில்லை
உங்களைப் போலவே
நானும் உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டத் தயங்குபவன்
அன்றாட வாழ்க்கையிலும்
நான் ஒரு யதார்த்தவாதி
எச்சரிக்கை உணர்வுள்ளவனும்கூட
மறந்துவிடு என்று அரசு ஆணையிட்டால்
உடனடியாக மறந்து விடுகிறேன்
மறப்பதில் எனக்கிருக்கும் திறமை பற்றி எவருக்குமே ஐயமிருந்ததில்லை
என்னை ஒருவரும் குறை சொன்னதும் கிடையாது
எனினும் அந்தக் கும்பல் அந்தக் காரை
எப்படித் தடுத்து நிறுத்தியது என்பதை
இப்போதும் நான் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்
காருக்குள் நாலுபேர்
பெற்றோர், நாலு அல்லது ஐந்து வயதில்
ஆணும் பெண்ணுமாய் இரு குழந்தைகள்
ஏனைய கார்களை எப்படி தடுத்து நிறுத்தினரோ
அப்படித்தான் அந்தக் காரையும் தடுத்து நிறுத்தினார்கள்
எந்த வேறுபாடும் இல்லை.
குதூகலம் கொப்பளிக்கின்ற மனநிலையில்
ஒரு சில கேள்விகள்
செய்வதைப் பிழையறச் செய்யவிரும்பும் கவனமாய் இருக்கலாம்
பிறகு செயலில் இறங்கினர் வழமைபோல
பெட்ரோல் ஊற்றுவது, பற்ற வைப்பது போன்ற விஷயங்கள்
ஆனால், திடீரென்று யாரோ ஒருவன்
கதவுகளைத் திறந்தான்.
அழுது அடம்பிடித்துப் பெற்றோரை விட்டு விலக மறுத்த
இரண்டு குழந்தைகளையும் வெளியே இழுத்தெடுத்தான்
குழந்தைகளின் உணர்வுகளைக் கவனத்தில் கொள்ளாமல் இருப்பது
சில சமயங்களில் குழந்தைகளுக்கு நல்லது என
அவன் எண்ணியிருக்கக் கூடும்
துரிதமாக செயல்பட்ட இன்னொருவனோ தீக்குச்சியைக் கிழித்தான்
சுற்றிலும் எரிந்து கொண்டிருந்த பலவற்றோடு
இந்த நெருப்பும் சேர்ந்து கொண்டது
அருகே நின்று தமது சாகசங்களைப் பற்றிப்
பேச ஆரம்பித்தனர் கொஞ்சம் பேர்
கலைந்து போனார்கள் ஒருசிலர்
காருக்குள் இருந்த இருவரும் என்ன எண்ணியிருப்பார்கள்
என்பதைப் பற்றி யார் கவலைப்பட்டார்கள்
சமாதான விரும்பிகளாக மக்கள்
தமது வீடுகளுக்குத் திரும்ப ஆரம்பித்தனர்
அப்போதுதான் திடீரென உள்ளேயிருந்தவர்
கார் கதவை உடைத்து வெளியே பாய்ந்தார்
சட்டையிலும் தலைமயிரிலும் ஏற்கனவே தீப்பற்றி விட்டிருந்தது
குனிந்தவர் தனது இரண்டு குழந்தைகளையும் வாரி எடுத்தார்
எங்கும் பார்க்காமல் கவனமாகத் திட்டமிட்டு எடுத்த முடிவை
செயல்படுத்துவது போல உறுதியுடன் காருக்குள் திரும்பி ஏறினார்
கதவை மூடினார்
தனித்துவமான அந்த சப்தத்தை நான் கேட்டேன்
எரிந்தழிந்த கார் இப்போதும் தெருவோரம் கிடக்கிறது
ஏனையவற்றோடு இன்னும் சில நாட்களில்
மாநகராட்சி அதனை அகற்றக்கூடும்
தலைநகரின் தூய்மையே ஆட்சியாளரின் தலையாய பணி’’

ஒரு சிங்களவரே அளித்த ஒப்புதல் வாக்குமூலமாக இருக்கிறது இந்தக் கவிதை. வீதிகளிலும், வீடுகளிலும் தமிழர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டது மட்டுமின்றி சிறையில் இருந்தவர்களும் குரூரமாக கொல்லப்பட்டனர். வெலிக்கடை சிறையில் ஜூலை 25ஆம் தேதி முப்பத்தேழு தமிழ் அரசியல் கைதிகள் கொல்லப்பட்டனர். மூன்று நாள் கழித்து மீண்டும் பதினைந்து பேர் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

ராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டதற்காகப் பழிவாங்கவே இந்தக் கலவரம் நடத்தப்பட்டதென்று சிலர் கூறுகின்றனர். அது உண்மையல்ல. தமிழர்கள் மீதான ஒடுக்குமுறை பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஆரம்பமாகி விட்டது. இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்தது முதலே இனவொதுக்கல் கொள்கையும் தீவிரமடைய ஆரம்பித்து விட்டது. 1983ல் ª-ஜயவர்த்தனே ஆட்சிக் காலத்தில் அது புதிய பரிமாணத்தை எட்டியது. அந்த ஆண்டு ஏப்ரல் பத்தாம் தேதி திரிக்கோணமலை காவல் நிலையத்தில் தமிழ் இளைஞர் ஒருவர் இறந்தார். எந்தவித விசாரணையுமின்றி அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அவர் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு கொல்லப்பட்டதை அவரது உடம்பிலிருந்த காயங்கள் காட்டின. அது தமிழ் மக்களிடம் கொந்தளிப்பை கூட்டியது. 1983 ஜூன் மாதம் 3ஆம் தேதி அரசாங்கம் ஆணையொன்றைப் பிறப்பித்தது. அந்த அவசர ஆணையின்படி போலீஸார் எவ்வித விசாரணையோ, போஸ்ட்மார்ட்டமோ இன்றி எந்தவொரு சடலத்தையும் புதைக்கலாம் என அறிவிக்கப்பட்டது. அதற்கு முன்பே தமிழர்களின் மீதான திட்டமிட்ட தாக்குதல்கள் தொடங்கி விட்டன. இலங்கை அதிபர் ஜெயவர்த்தனே ‘‘இனிமேல் நான் தமிழர்களின் அபிப்ராயம் பற்றி கவலைப்படப் போவதில்லை. அவர்களது உயிர்களோ, கருத்துகளோ எங்களுக்கு பொருட்டல்ல. தமிழர்களைப் பட்டினி போட்டால் சிங்களவர்கள் சந்தோஷப்படுகிறார்கள்’’ என லண்டனிலிருந்து வெளியான பத்திரிகை ஒன்றுக்கு பேட்டியளித்தார். ஆக, ஜூலை கலவரத்துக்கான தயாரிப்பை நீண்ட நெடுங்காலமாகவே சிங்களவர்கள் செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என்பதுதான் உண்மை. 1977ஆம் ஆண்டு நடத்தப்பட்ட கலவரமும், 1981ஆம் ஆண்டு யாழ் நூலகம் எரிக்கப்பட்டதும் இந்தத் தயாரிப்பில் சில மைல் கற்கள்.

இலங்கையில் தமிழர்கள் மீது நடத்தப்பட்டதை இனப்படுகொலை (Genocide) எனச் சொல்வது சரியா? என்று சிலர் கேட்கலாம். இனப்படுகொலை என்பதற்கான வரையறை என்ன என்பதை பவுல் ஆர்.ப்ராஸ் என்ற அமெரிக்க சிந்தனையாளர் தனது நூலொன்றில் (Forms of Collective Violence) விளக்கியிருக்கிறார். ‘‘மக்களில் ஒரு பிரிவினரை ஒரு குறிப்பிட்ட அடையாளத்துக்குள் அடக்கி அவர்களை ஆதிக்கம் செய்வது; அதற்கு வன்முறையை கருவியாகப் பயன்படுத்துவது; அரசியலை இனவாதத்தின் ªச்வாக்குக்குள் கொண்டு வருவது; சிறுபான்மை இனத்துக்கு எதிராக வன்முறையை ஏவுகிறவர் அரசியலில் தலைமை ஏற்பது; தங்களது சந்தோஷத்துக்காகவும், கேளிக்கைக்காகவும் எதிராளிகள் மீது வன்முறையை ஏவுவது; மக்கள் பெருமளவில் இடம் பெயர்ந்து செல்ல நிர்ப்பந்தப்படுத்தும் விதமாகத் தாக்குதல் தொடுப்பது; இன சுத்திகரிப்புக்கு வன்முறையை வழியாகக் கொள்வது; காவல்துறை, ராணுவம் முதலானவற்றின் ஒரு சார்பான அணுகுமுறை’’ - இப்படி இனஅழித்தொழிப்பு மனோபாவத்தின் அம்சங்களை அவர் பட்டியலிடுகிறார். இவை எல்லாமே 1983 ஜூலை கலவரத்துக்குப் பொருந்துகின்றன.

கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாகத் தொடரும் யுத்தத்தில் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் விரும்பியும், விரும்பாமலும் அங்கு பலியாகியுள்ளனர். லட்சக்கணக்கான ஈழத் தமிழர்கள் உலகமெங்கும் அகதிகளாக விரட்டப்பட்டிருக்கிறார்கள். இப்போதும் இலங்கையில் தமிழர்களின்  மீது அடக்குமுறை ஏவப்படுகிறது. சின்னஞ்சிறு குழந்தைகள் புன்னகை மாறாமல் புதை குழிகளுக்குள் போய்க் கொண்டிருக்கின்றனர். இதை ஐ.நா. சபை வேடிக்கை பார்க்கிறது. இதை உலக நாடுகள் வேடிக்கை பார்க்கின்றன. இதை இந்தியா வேடிக்கை பார்க்கிறது. இதைத் தமிழகமும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. ‘மௌனம் என்பது காய்ந்து போன ரத்தம்’ என்று சொன்னான் ஒரு கவிஞன். ஈழம் குறித்த நமது மௌனத்தின் அடியிலோ குருதி ஆறாகப் பாய்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

( கறு ப்பு ஜூலையின்  இருபத்தைந்தாவது நினைவு நாளில் ( 2008) ஜூனியர் விகடன் இதழில் நான் எழுதிய கட்டுரை. சில மாற்றங்கள் மட்டும் செய்யப்பட்டுள்ளது )
.

Cheran's Poetry and A.Muttulingam's prose

( My Comments on A.R. Venkatachalapathy's article appeared in 'The Arena' of The Hindu )

1.When asked about the death of Prabakaran Karunanithi said " maaveerarkalukku maranamillai" .In Tigers dictionary 'maaveerar' means 'martyr'. So he indirectly admitted the death. Karunanithi never endorsed the view of P.Nedumaran.

2. It is wrong to say "Sri Lankan Tamils could never identify themselves with the (dominant) non-Brahmin component of the Dravidian movement, nor endorse the radical social reform programme championed by Periyar" . In Eelam, Bramhins population is very less. So,no anti brahmin movement is needed. But politically and culturally the Eelam Tamils are influenced by Dravidian movement. 

3.Equating Cheran's poetry with A.Muttulingam's prose is  atrocious. It is not only an injustice to Cheran also to the sensibility of a good reader.

4. Karl Marx once said "The tradition of all the dead generations weighs like a nightmare on the brain of the living". It is not only for Men who makes their history also for Historians like Chalapathy. 

http://www.thehinducentre.com/the-arena/article4546587.ece

ஐ.நா மனித உரிமைக் கவுன்சில் கூட்டம் : இலங்கையைப் பாராட்டிய இந்தியா

ஐ.நா மனித உரிமைகள் பேரவையில் நடைபெற்றுவரும் கூட்டத்தில் இலங்கையின் உலகளாவிய காலமுறை அறிக்கை ( யு.பி.ஆர் ) குறித்து இந்தியா தெரிவித்த கருத்துகள் அது அமெரிக்க தீர்மானம் குறித்து என்ன சொல்லப் போகிறது என்பதற்கான முன்னோட்டமாக இருக்கிறது. இலங்கை அரசைப் பாராட்டியும், வாழ்த்தியும் இங்கே இந்தியா பேசியிருப்பதைக் கவனிக்கவேண்டும். 

மாணவர் போராட்டத்தை முடக்கும் தமிழக அரசு

 

  தமிழகம் முழுவதும் எழுச்சி பெற்றுவரும் மாணவர் போராட்டத்தை முடக்கும்விதமாக தமிழக  அரசு கல்லூரிகளுக்கு காலவரம்பற்ற விடுமுறையை அறிவித்துள்ளது.மத்திய அரசுக்கு கோரிக்கை விடுக்கும் விதமாகத்தான் மாணவர்கள் போராடுகிறார்கள். அவர்கள் தமிழக அரசுக்கு எதிராக ஒரு வார்த்தையையும் பேசவில்லை. மாணவர்களின் உணர்வுதான் தமிழக அரசின் உணர்வு, அதை மத்திய அரசுக்கு உரிய விதத்தில் தமிழக அரசு வெளிப்படுத்தும் என முதல்வர் அறிவித்திருக்கலாம். போராடும் மாணவர்களைச் சந்தித்து அவர்களை சமாதானப்படுத்தி போராட்டங்களை முடித்துக்கொள்ளும்படி அமைச்சர்களை விட்டுப் பேச வைத்திருக்கலாம். தமிழக பட்ஜெட் கூட்டத் தொடர் துவங்கப் போகிறது. அதில் இதற்காகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றுகிறோம் என அறிவித்திருக்கலாம். அதையெல்லாம் செய்யாமல் மாணவர் போராட்டத்தை முடக்கும் விதமாக கல்லூரிகளையும் பல்கலைக் கழகங்களையும் காலவரம்பின்றி மூடுவது மத்திய அரசைக் காப்பாற்ற தமிழக அரசு எடுக்கும் நடவடிக்கையாகவே தெரிகிறது. தமிழக முதல்வர் தமக்குக் கிடைத்த நல்ல வாய்ப்பு ஒன்றைத் தவறவிட்டுவிட்டார்.

 ஐ.நா மனித  உரிமைகள் பேரவையில் இலங்கைக்கு எதிராகக் கொண்டுவரப்படும் தீர்மானத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்வதற்கு இந்திய அரசு தன்னாலான முயற்சிகள் அனைத்தையும் செய்துவருகிறது. முல்லிவாய்க்கால் படுகொலை முடிந்தவுடன் கூட்டப்பட்ட ஐ.நா மனித உரிமை கவுன்சில் கூட்டத்தில் கியூபாவை வைத்து இலங்கை அரசைப் பாராட்டித் தீர்மானம் கொண்டுவரச் செய்த இந்தியா அந்தத் தீர்மானத்தை ஆதரித்தது என்பதை நாம் அறிவோம். 2012 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற கூட்டத்தில் அமேரிக்கா கொண்டுவந்த தீர்மானத்தின்மீது வாக்கெடுப்பு நடப்பதற்கு முன்பு அந்தத் தீர்மானத்தில் இலங்கை அரசின் அனுமதி பெற்றே ஐ.நா உயர் அலுபளர்கள் இலங்கைக்குச் செல்லவேண்டும் என்ற திருத்தத்தைச் செய்து இலங்கையைக் காப்பாற்றியது இந்திய அரசு. கடந்த ஓராண்டில் இலங்கையில் நடைபெற்ற சிங்களக் குடியேற்றங்கள், தமிழர்கள் மீதான தாக்குதல்கள் , தமிழ்ப் பெண்கள்மீதான் பாலியல் வன்முறைகள் , தமிழ் மக்களின் நிலங்கள் பறிக்கப்பட்ட கொடுஞ் செயல்கள் அனைத்துக்கும் இந்தியா செய்த அந்தத் திருத்தமே காரணமாக அமைந்து இலங்கைக்கு ஊக்கம் கொடுத்தது. இப்போது மீண்டும் அதே வேலையை இந்தியா செய்கிறது.

அமேரிக்கா கொண்டுவந்த தீர்மானத்தின் முதல் வரைவில் நம்பிக்கைக்குரிய அம்சங்கள் எதுவும் இல்லை. அந்த வரைவின்மீது ஐரோப்பிய நாடுகள் செய்த சற்றே சாதகமான திருத்தங்களால் இரண்டாவது வரைவு கொஞ்சம் நம்பிக்கை அளிப்பதாக இருந்தது. சர்வதேச விசாரணை ஒன்றுக்கு உத்தரவிடப்படலாம் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. நவநீதம் பிள்ளை அவர்களின் அறிக்கையை அந்த வரைவு கவனத்தில் எடுத்துக்கொண்டு மேம்படுத்தப்பட்டிருன்தது. ஆனால்  அதை முழுவதுமாக  நீர்த்துப்போகச செய்துவிட்டார்கள். தற்போது வெளியாகியிருக்கும் மூன்றாவது வரைவு அப்படி நாசமாக்கப்பட்டதற்கு ரஷ்யா,பாகிஸ்தான், சீனா, கியூபா ஆகிய நாடுகள் முன்மொழிந்த திருத்தங்களே காரணம் எனத் தெரிகிறது. அந்த வரைவை மேலும் கடுமையானதாக்கவேண்டும் என்று ஐரோப்பிய நாடுகள் வலியுறுத்தியும்கூட இந்த கொடுமை நிகழ்ந்துவிட்டது. அந்தக் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்ட இந்தியப் பிரதிநிதி மௌனமாக இருந்ததாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. இந்த முறையும் கியூபாவைப் பயன்படுத்தித் தனது நோக்கத்தை இந்தியா நிறைவேற்றிக்கொண்டிருக்கலாம் என்றே நாம் நினைக்கவேண்டி இருக்கிறது.

இந்த நிலையில் தமிழகத்தில் இருக்கும் அரசியல் கட்சிகள் யாவும் ஒன்றிணைந்து போராடவிட்டாலும் ஒரே குரலிலாவது மத்திய அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கும் விதமாக போராடியிருக்கவேண்டும். ஆனால் அதைச் செய்யாமல் சேற்றை வாரி இறைக்கும் வேலை யிலேயே சில  கட்சிகள் கவனமாக இருக்கின்றன.அத்தகைய அரசியல் கட்சிகளின் குறுகிய பார்வையைத் தாண்டி  மாணவர் போராட்டங்கள்தான் மத்திய அரசுக்கு மிகப்பெரிய அழுத்தத்தைக் கொடுப்பதாக இருக்கின்றன. அந்தப் போராட்டங்களையும் தமிழக அரசு முடக்க நினைப்பது ஏன் ?

ஈழப் பிரச்சனையில் மத்திய அரசின் நிலையை அமபலப்படுத்தவேண்டும் , ஐ நா மனித உரிமைகள் பேரவையில் நடைபெறும் விவாதத்தின்போது இலங்கைக்கு எதிராக இந்தியாவைப் பேசவைக்கவேண்டும் , அங்கு நிறைவேற்றப்படவிருக்கும் தீர்மானத்தில் சர்வதேச விசாரணைக்கான திருத்தத்தை இந்தியா முன்மொழியும்படி நிர்ப்பந்திக்கவேண்டும் என்பதுதான் தமிழக அரசின் நிலைபாடாக இருக்குமேயானால் மாணவர் போராட்டங்களை இப்படி அது முடக்காது தமிழக அரசின் நடவடிக்கை சட்டம் ஒழுங்கைக் காப்பாற்றுவதற்குத்தான் என எண்ண  முடியவில்லை. ஏனெனில் போராடுகிற மாணவர்கள் சட்டம் ஒழுங்கைப் பாதிக்கும் விதமாக எதையும் செய்யவில்லை. கல்லூரிகளை மூடுவதால் மாணவர் போராட்டம் ஓய்ந்துவிடாது. அது தீவிரம் அடையவே செய்யும். இதைத் தமிழக அரசு புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

தி.மு.க மத்திய அரசிலிருந்து வெளியேறுவதற்கான முடிவை எடுக்கப்போகிறது என்பதற்கான அறிகுறிகள் தென்படும் வேளையில் தமிழக  அரசின் இந்த நடவடிக்கை அது மத்திய அரசோடு இணக்கமாகப் போக விரும்புகிறதா என்ற ஐயத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அப்படிப் பார்க்கத் தேவையில்லை அத்தகைய தவறை தமிழக அரசு செய்யாது எனச் சொன்னால் பட்ஜெட் கூட்டத் தொடரில் ஈழத் தமிழர் பிரச்சனை குறித்த தீர்மானம் ஒன்றை தமிழக அரசு நிறைவேற்றவேண்டும் . அது நடக்கிறதா எனப் பார்ப்போம்.

ஈழப் பிரச்சனை: இந்தியாவின் துரோகத்துக்கு இன்னுமொரு சான்று

இலங்கைக்கு எதிராக ஐ.நா மனித உரிமைப் பேரவையில் கொண்டுவரப்படவுள்ள தீர்மானத்தின் மூன்றாவது வரைவு வெளியாகியிருக்கிறது. சுயேச்சையான சர்வதேச விசாரணை குறித்து அதில் ஒரு வார்த்தையும் இடம்பெறவில்லை.இந்தத் தீர்மானத்தை நீர்த்துப் போகச் செய்தது மட்டுமின்றி  அடுத்த ஆண்டு நடக்கவிருக்கும் ஐ.நா மனித உரிமைகள் கவுன்சிலின் 25 ஆவது கூட்டத்தில் இலங்கை குறித்த சிறப்பு விவாதம் நடத்தப்படவேண்டும் என்ற வாசகமும்கூட சீனா,ரஷ்யா,க்யூபா, பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகளின் நிர்பந்தத்தால் நீக்கப்பட்டிருக்கிறது. தற்போது வெளியாகியிருக்கும் தீர்மானம் இலங்கையில் நடந்த போர்க்குற்றங்களைப் பற்றியும் பேசவில்லை, சர்வதேச விசாரணை குறித்தும் பேசவில்லை. மொத்தத்தில் இலங்கைக்கு மேலும் கால அவகாசம் தருவதாகவே அது அமைந்திருக்கிறது.

இந்த வரைவுத் தீர்மானத்தின்மீது விவாதம் நடைபெற்றபோது அங்கு இந்தியப் பிரதிநிதி இருந்தாலும் அவர் வாய் திறக்கவில்லை. நாடாளுமன்றத்தில் இந்தியப் பிரதமர் வாய் கிழியப் பேசிய 13 ஆவது திருத்தம் தொடர்பாகவோ, அரசியல் தீர்வு குறித்தோ கூட இந்தியப் பிரதிநிதி எந்தவொரு கருத்தையும் சொல்லவில்லை. பிரதமரும் காங்கிரஸ்காரர்களும் பேசுகிற பேச்சுகள் நம்மை ஏமாற்றுவதற்குத்தான் என்பது அம்பலப்பட்டுப் போயிருக்கிறது. இலங்கையைக் காப்பாற்ற இந்திய அரசு இம்முறையும் கியூபாவைப் பயன் படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது என்றே கருதவேண்டியிருக்கிறது.

அமெரிக்க தீர்மானத்தை இந்தியா  ஆதரிக்கவேண்டும் என்று முன்னர் கூறினோம். முதல் வரைவு வெளியானதும் அதன் நீர்த்துப்போன தன்மையைப் புரிந்துகொண்டு அமெரிக்க தீர்மானத்தில் இந்தியா திருத்தம் கொண்டுவந்து நிறைவேற்றவேண்டும் என்று குரல் கொடுத்தோம். ஆனால் , எதுவும் நடக்கவில்லை. இப்போது வெளியாகியிருக்கும் எந்தவொரு பிரயோஜனமும் இல்லாத நீர்த்துப்போன தீர்மானத்தை ஆதரிப்பதில் இந்தியாவுக்கு எந்த சிக்கலும் இருக்கப்போவதில்லை. அது தனது ஆதரவை அறிவிக்கக்கூடும். 'ஆதரிக்கச் சொன்னீர்கள், ஆதரித்துவிட்டோம் ' என்ற விதத்தில் காங்கிரஸ்காரர்களும் வாதிடக்கூடும்.அது எல்லாமே அவர்கள் முன்கூட்டியே திட்டமிட்டு வைத்திருந்த  நாடகம்தான் .

ஈழப் பிரச்சனையில் இந்தியாவின் துரோகத்துக்கு இன்னுமொரு சான்றுதான் இந்தத் தீர்மானம். ஐ.நா மனித உரிமைகள் கவுன்சிலின் கூட்டம் மார்ச் 22 ஆம் தேதி முடியப்போகிறது. சர்வதேச அளவில் இந்தப் பிரச்சனை குறித்து உருவான கவனம் அதன்பின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்துவிடும். 2013 நவம்பர் மாதம் இலங்கையில் நடைபெறவுள்ள காமன்வெல்த் நாடுகளின் மாநாட்டை அங்கே நடத்தக்கூடாது என்ற பிரச்சாரம் அதன்பின் சூடுபிடிக்கக்கூடும். தற்போதே அதுகுறித்துப் பல்வேறு ஐரோப்பிய நாடுகள் கருத்து தெரிவித்து வருகின்றன. வழக்கம்போல இந்தியா மௌனம் காத்துவருகிறது.

சிறிலங்கா படைகளின் பாலியல் கொடுமைகள்

சிறிலங்கா படைகளின் பாலியல் கொடுமைகள்  

மூவரின் சாட்சியங்கள்

சிறிலங்காப் படைகளால் மேற்கொள்ளப்பட்ட தமிழர்கள் மீது பாலியல் கொடுமைகள் குறித்து வரும் திங்களன்று வெளிவரவுள்ள அறிக்கையில், இடம்பெற்றுள்ள 75 பேரின் சாட்சியங்களில், மூவரினது சாட்சியங்களை மனிதஉரிமைகள் கண்காணிப்பகம் ( Human Rights Watch ) வெளியிட்டுள்ளது.

2011ம் ஆண்டு நொவம்பர் மாதம் கொழும்பிலுள்ள தனது வீட்டில் இருந்து குற்றப் புலனாய்வுப் பிரிவினரால் பிடித்துச் செல்லப்பட்ட 31 வயதான தமிழ்ப்பெண் கூறுகிறார் –

“கொழும்பில் நாலாம் மாடியில் உள்ள குற்றப்புலனாய்வுப் பிரிவு பணியகத்துக்கு நான் கொண்டு செல்லப்பட்டேன். எனக்கு குடிக்க நீரோ, உணவோ தரப்படவில்லை. அடுத்த நாள், சீருடை அணிந்த ஒரு அதிகாரி உள்ளிட்ட அதிகாரிகள் என்னைப் படம் பிடித்தனர். எனது கைவிரல் அடையாளங்களைப் பதிவுசெய்தனர். வெற்றுத்தாளில் எனது கையொப்பத்தைப் பெற்றுக் கொண்டனர்.

எனது கணவர் பற்றிய எல்லா விபரங்களையும் தாம் வைத்துள்ளதாகவும், அவர் எங்கே பதுங்கியுள்ளார் என்ற விபரத்தைக் கூறிவிடுமாறும் அவர்கள் என்னிடம் கேட்டனர். எனது கணவர் வெளிநாடு சென்று விட்டதாக அவர்களுக்குக் கூறினேன். அவர் விடுதலைப் புலிகளை ஆதரிப்பதாக, அவர்கள் தொடர்ந்து குற்றம்சாட்டினர்.

பல்வேறு பொருட்களால் நான் தாக்கப்பட்டேன். விசாரணையின்போது, சிகரெட்டால் சுடப்பட்டேன். மணல் நிரப்பிய குழாயினால் தாக்கப்பட்டேன். அடித்துக் கொண்டே எனது கணவர் பற்றிய விபரங்களை கேட்டனர். ஒரு இரவில் நான் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப்பட்டேன்.

சாதாரண உடையில் இரண்டுபேர் எனது அறைக்கள் வந்தனர். எனது ஆடைகளை அவிழ்த்து விட்டு இருவரும் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தினர். அவர்கள் சிங்களத்தில் பேசினர். வேறு எதையும் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அது இருளாக இருந்ததால், அவர்களின் முகங்களை தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை.”

2012 ஓகஸ்ட் மாதம் பிடிக்கப்பட்ட இன்னொரு 23வயது இளைஞர் கூறுகிறார் -

“அவர்கள் எனது கண் கட்டை அவிழ்த்து விட்டபோது, நான் ஒரு அறைக்குள் இருப்பதை கண்டேன். அங்கு மேலும் நால்வர் இருந்தனர். நாற்காலி ஒன்றுடன் சேர்த்துக் கட்டப்பட்ட பின்னர், விடுதலைப் புலிகளுடனான எனது தொடர்புகள் குறித்து விசாரிக்கப்பட்டேன். அண்மையில் வெளிநாடு சென்றதற்கான காரணம் என்ன என்று கேட்டனர். என்னைக் கட்டி வைத்து அடிக்கத் தொடங்கினர்.

மின் வயரினால் அடித்தனர். சிகரெட்டால் சுட்டனர். பெட்ரோல் நிரப்பிய பாலித்தீன் பைக்குள் அமுக்கினர். பின்னர் அன்றிரவு, நான் சிறிய அறை ஒன்றுக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டேன். தொடர்ந்து மூன்று நாட்களாக நான் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தப்பட்டேன். முதல் நாள் இரவு ஒருவர் தனியாக வந்து வல்லுறவுக்கு உட்படுத்தினார்.

இரண்டாவது மூன்றாவது நாட்களில் இரண்டு ஆண்கள் எனது அறைக்கு வந்தனர். அவர்கள் என்னை பாலியல் வல்லுறுவுக்கு உட்படுத்தியதுடன் வாய் வழி உறவு வைத்துக் கொள்ளவும் நிர்ப்பந்தித்தனர்.

பாலியல் வல்லுறவுகளை அடுத்து எனக்கு விடுதலைப் புலிகளுடன் தொடர்பு உள்ளதாக கூறும் ஆவணத்தில் நான் கையெழுத்திட்டுக் கொடுத்தேன்.”

2009 மே மாதம் சிறிலங்கா படையினரிடம் சரணடைந்த மற்றொரு இளைஞர் கூறுகிறார்-

“இரண்டு அதிகாரிகள் எனது கைகளை பின்புறம் பிடித்திருக்க, ஒருவர் எனது ஆணுறுப்பைப் பிடித்து அதனுள் உலோகத்துண்டு ஒன்றை செலுத்தினார். எனது ஆணுறுப்பினுள் அவர்கள் சிறிய உலோகக் குண்டுகளை செலுத்தினர். சிறிலங்காவில் இருந்து நான் தப்பி வந்த பின்னர் அவை சத்திரசிகிச்சை மூலம் அகற்றப்பட்டன.”

இதற்கு ஆதாரமான மருத்துவ அறிக்கையும் உள்ளது என்று கூறியுள்ளது மனிதஉரிமைகள் கண்காணிப்பகம்.

இதுபோன்ற சித்திரவதைகள், பாலியல் கொடுமைகளைத் தாங்கமுடியாமல் பலரும் தமக்கு விடுதலைப் புலிகளுடன் தொடர்புள்ளதாக ஒப்புக்கொள்ளும் ஆவணங்களில் கையெழுத்திட்டுள்ளனர். இவ்வாறு சாட்சியம் அளித்துள்ளவர்கள் எவரும் முறைப்படியாக விடுதலையாகவில்லை.

அதிகாரிகளுக்கு உறவினர்கள் இலஞ்சம் கொடுத்தத்தை அடுத்து தப்பிக்க அனுமதிக்கப்பட்டவர்கள் என்றும் மனிதஉரிமைகள் கண்காணிப்பகம் கூறியுள்ளது.

நன்றி : புதினப்பலகை

ஐ.நா.மனித உரிமைக் கவுன்சில் கூட்டம்: எழுச்சியுறுமா தமிழகம்?

ஐ.நா.மனித உரிமைக் கவுன்சிலின் 22 ஆவது கூட்டம் 25.02.2013 முதல் 22.03.2013 நடக்கவுள்ளது. இலங்கை குறித்து கடந்த ஆண்டு நடைபெற்ற கூட்டத்தில் அமெரிக்காவால் கொண்டுவரப்பட்டு நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானத்தின்மீது இலங்கை அரசு எடுத்திருக்கும் நடவடிக்கைகள் போதுமானவையாக இல்லை என ஐ.நா.மனித உரிமை ஆணையர் நவி பிள்ளை கூறியிருக்கிறார். வரவிருக்கும் கூட்டத்தில் விவாதிப்பதற்கென அவர் தயாரித்து அளித்திருக்கும் 18 பக்கங்கள் கொண்ட அறிக்கை இலங்கை அரசைக் கடுமையாகக் குறைகூறியுள்ளது.

இலங்கையில் சட்டவிரோத கொலைகளும்,ஆள் கடத்தல்களும் தொடர்ந்துகொண்டிருப்பதாகக் கூறியிருக்கும் அந்த அறிக்கை, அங்கிருக்கும் சிறுபான்மை தமிழ்மக்களுக்கு அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்தளிக்க நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்றும் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது. எட்டு பரிந்துரைகளை முன்வைத்திருக்கும் அந்த அறிக்கையின் இறுதியில் நவி பிள்ளை அவர்கள் முன்னர் தாம் வைத்த கோரிக்கையை மீண்டும் வலியுறுத்தியிருக்கிறார்: ” போர்க் குற்றங்கள் தொடர்பாக சுயேச்சையான நம்பகமான சர்வதேச விசாரணை நடத்தப்படவேண்டும்” என அவர் மீண்டும் கூறியிருக்கிறார். இந்த அறிக்கை ஐ.நா.மனித உரிமைக் கவுன்சில் கூட்டத்தில் 20.03.2013 அன்று விவாதத்துக்கு வரவிருக்கிறது.

இலங்கை குறித்து கடந்த ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானம் பற்றிய சீராய்வு மார்ச் மாதம் 15 ஆம் தேதி நடைபெறவுள்ளது.அதில் நிறைவேற்றுவதற்கென தீர்மானம் ஒன்றை அமெரிக்கா முன்மொழியப் போவதாக அறிவித்துள்ளது. இன்னும் ஒருசில நாட்களில் அந்தத் தீர்மானத்தின் வரைவு உறுப்பு நாடுகளுக்கிடையே சுற்றுக்கு விடப்படும். அப்போதுதான் அது எந்த அளவுக்குப் பயன்தருவதாக இருக்கும் எனத் தெரியும்.

இலங்கையில் மிச்சமிருக்கும் தமிழர்கள் எதையும் பேச முடியாத நிலையில் உள்ளனர்.புலம்பெயர் நாடுகளில் இருக்கும் ஈழத் தமிழர்களும்கூட கடந்த ஆண்டைப் போல  இந்தப் பிரச்சனையில் உத்வேகத்தோடு இன்னும் இறங்கவில்லை. அமெரிக்க வெளியுறவுச் செயலாளராக இருந்த ஹிலாரியிடம் அவர்கள் நன்றாக ’லாபி’ செய்து வைத்திருந்தனர். தற்போது புதிய செயலாளர் பொறுப்பேற்றிருக்கும் நிலையில் அதே அளவு ’லாபி’ அவர்களுக்கு இருக்கிறதா என்பது தெரியவில்லை.2009 ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் போர் முடிந்தகையோடு நடைபெற்ற ஐ.நா.மனித உரிமைக் கவுன்சில் கூட்டத்தில் இலங்கை அரசுக்கு ஆதரவான தீர்மானம் கொண்டுவந்து நிறைவேற்றப்பட்டது. 13 ஆவது சட்டத் திருத்தத்தை இலங்கை அரசு செயல்படுத்துமெனவும், தமிழர் பிரச்சனைக்கு அரசியல் தீர்வு காணப்படும் என்றும் அந்தத் தீர்மானம் நம்பிக்கை தெரிவித்தது. அப்போது அந்தத் தீர்மானத்தை இந்தியா உள்ளிட்ட 29 நாடுகள் ஆதரித்தன. 12 நாடுகள் எதிர்த்தன, 6 நாடுகள் வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ளவில்லை. அப்போது எதிர்த்த நாடுகளில் சிலி,ஜெர்மனி,இத்தாலி,ஸ்விட்சர்லாந்து,அயர்லாந்து ஆகியவை இப்போதும் ஐ.நா.மனித உரிமைக் கவுன்சிலில் உறுப்பினர்களாக உள்ளன. அந்த நேரத்தில் வாக்கெடுப்பில் கலந்துகொள்ளாமல் புறக்கணித்த அர்ஜெண்டினா,கபோன்,ஜப்பான்,கொரியக் குடியரசு ஆகியவையும் உறுப்பினர்களாக இருக்கின்றன.

கடந்த முறை அமெரிக்கா கொண்டுவந்த தீர்மானத்தை எதிர்த்து இலங்கைக்கு ஆதரவாக வாக்களித்த 15 நாடுகளில் காங்கோ,ஈக்குவேடர்,இந்தோனேஷியா, குவைத்,மாலத்தீவு,மௌரிடானியா,பிலிப்பைன்ஸ்,கத்தார்,தாய்லாந்து,உகாண்டா ஆகிய   10 நாடுகள் இப்போது உறுப்பினர்களாக இருக்கின்றன. இன்னும் எத்தனை நாடுகளின் ஆதரவை இலங்கை திரட்டியிருக்கிறதோ தெரியவில்லை. அமெரிக்கா இப்போது கொண்டுவரப்போகும் தீர்மானம் வெற்றிபெற வேண்டுமெனில் 24 நாடுகள் அதை ஆதரிக்கவேண்டும். இந்தியாவின் ஆதரவு மிக மிக முக்கியம். நவி பிள்ளை தனது அறிக்கையில் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோல சுயேச்சையான சர்வதேச விசாரணை வேண்டுமென்று அமெரிக்கா தீர்மானம் கொண்டுவருமா? அல்லது இலங்கை அரசுக்கு மேலும் கால அவகாசம் வழங்குவதுபோல தீர்மானம் இருக்குமா என்பது இன்னும் தெளிவுபடவில்லை.

அமெரிக்கா கொண்டுவரவிருக்கும்  தீர்மானத்தை இந்தியா ஆதரிக்கவேண்டும் என ’டெசோ’ அமைப்பில் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியாவே தீர்மானம் கொண்டுவரவேண்டும் எனத் தமிழக முதல்வர் சட்டப் பேரவையில் உரையாற்றும்போது  தெரிவித்திருக்கிறார். ஆனால், கடந்த ஆண்டு தமிழகத்தில் வெளிப்பட்டதைப் போன்ற எழுச்சியை இப்போது நாம் காணமுடியவில்லை. தமிழ்நாட்டில் எழுச்சி ஏற்பட்டால்தான் இந்திய அரசு கொஞ்சமாவது அசைந்துகொடுக்கும். இல்லாவிட்டால் அது இலங்கைக்கு ஆதரவாகத்தான் செயல்படும். ஊடக ஆதரவு எவ்வளவுதான் இருந்தாலும் சிறிய இயக்கங்களால் இந்திய அரசைச் செயல்பட வைக்கமுடியாது. தமிழகத்தில் இருக்கும் பெரிய அரசியல் கட்சிகள் முன்வந்தால்தான் அது சாத்தியப்படும்.