Showing posts with label ravikumar poem. Show all posts
Showing posts with label ravikumar poem. Show all posts

Monday, May 27, 2013

ரவிக்குமார் கவிதை



காடாக சம்பு
கரையோரம் அடர்ந்திருக்கும்.

கை கோர்த்து ரகசியமாய்
'முதலைப் பூண்டு' நீந்திவர
நடு நடுவே நீர் சிரிக்கும்.

ஊறவைத்த மூங்கில்
துளிர்த்திருக்கும்.
ஓரத்தில்-
மீன்கொத்தி குறி பார்க்கும்.

சிலசமயம்
கெண்டைக்கால் பெரிய
விரால் மீன்கள் துள்ளி விழும்.

காலையிலும் மாலையிலும்
சிவன் கோயில் கலசங்கள்
முகம் பார்க்கும் ஊர்க்குளத்தில்

மாடு குளிப்பாட்டலாம்
பீத்துணி அலசலாம் .
சூத்தும் கழுவலாம்.

நாங்கள் மட்டும்தான்
தண்ணி மொள்ளக்கூடாது.


( 1986 ஆம் ஆண்டு நான் எழுதிய கவிதை . 1987 இல் 'பயணம் ' என்ற சிற்றிதழில் வெளியானது )

Wednesday, April 10, 2013

ரவிக்குமார் கவிதை

 
 
எலி வளைகளிலும்
தானியம் அற்றுப்போன கோடையெனக்
கழிகிறது காலம்
குழந்தைகள் பூனைகளைப் போல சிரிக்கிறார்கள் 
வானம் சாம்பலாய்ப் பொழிகிறது

குருதிக் கறை  படிந்த கைகளைக் குலுக்குவதே
நட்பாகிவிட்டது
வஞ்சகத்தைத் தியாகமென்றும்
நபும்சகத்தை மதியூகமென்றும்
அழைக்கப் பழகிவிட்டோம்
கருணை இப்போது கிழங்குவகையாகவும் இல்லை

நாம் கேட்கிறோம்
நீதி
கொல்லப்பட்டவர்களுக்காக
பலாத்காரம் செய்யப்பட்டவர்களுக்காக
அங்ககீனம் செய்யப்பட குழந்தைகளுக்காக
நாடற்றுத் திரியும் அகதிகளுக்காக 

நமது பேச்சில் தெறிக்கிறது
தாய்,சகோதரி, இனம், ரத்தம்,
உரிமை,துரோகம்,வீரம், வரலாறு . . .
நாம் கேட்கிறோம்
நீதி

சக மனிதனின் வாயில்
மூத்திரம் பெய்தபடி